noun · femininethird declension
gesticulātiō
gesticulātiō f (genitive gesticulātiōnis)
Classical[ɡɛs.tɪ.kʊˈɫaː.ti.ɔ]Ecclesiastical[d͡ʒes.ti.kuˈlat.t͡si.o]
Meaning
- pantomimic gesture; gesticulation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | gesticulātiō | gesticulātiōnēs |
| genitive | gesticulātiōnis | gesticulātiōnum |
| dative | gesticulātiōnī | gesticulātiōnibus |
| accusative | gesticulātiōnem | gesticulātiōnēs |
| ablative | gesticulātiōne | gesticulātiōnibus |
| vocative | gesticulātiō | gesticulātiōnēs |
gestĭcŭlātio, ōnis, f. gesticulor,
I. pantomimic motion, gesticulation (postAug.;
syn. gestus): nec sine molli quadam digitorum gesticulatione, Suet. Tib. 68: inaffectata, App. M. 10, p. 254, 18: pronunciatio gesticulationibus molesta, Quint. 11, 3, 183.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin gesticulātiō From gesticulor + -tiō.
Descendants
- Englishgesticulationfrom Middle English gesticulation
- Spanishgesticulación
- Italiangesticolazióne
In English words that came into English from gesticulātiō
- gesticulationgesticulātiō