proper noun · masculinesecond declension
Gaudentius
Gaudentius m (genitive Gaudentiī or Gaudentī)
Classical[ɡau̯ˈdɛn.ti.ʊs]Ecclesiastical[ɡau̯ˈdɛn.t͡si.us]
Meaning
- masculinea male given name, equivalent to English Gaudentius
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Gaudentius | Gaudentiī |
| genitive | Gaudentiī Gaudentī | Gaudentiōrum |
| dative | Gaudentiō | Gaudentiīs |
| accusative | Gaudentium | Gaudentiōs |
| ablative | Gaudentiō | Gaudentiīs |
| vocative | Gaudentī | Gaudentiī |
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin Gaudentius From gaudēns (“rejoicing”) + -ius.
Descendants
- CatalanGaudenci
- FrenchGaudence
- ItalianGaudenzio
- PortugueseGaudêncio
- RomanianGaudențiu
- SpanishGaudencio