garriō
Meaning
- intransitiveto chatter, prattle
Quid agi’? Iocabar equidem. — Garris. — Perii, quid ego egi miser!
161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 378[…]; nam et saeculis multis ante gymnasia inventa sunt, quam in eis philosophi garrire coeperunt, et hoc ipso tempore, cum omnia gymnasia philosophi teneant, tamen eorum auditores discum audire quam philosophum malunt;[…]
55 BCE, Cicero, De oratore 2.5.31 - intransitiveto chatter, prattle
Cum conparata rictibus tuis ora Niliacus habeat corcodilus angusta, Meliusque ranae garriant Ravennates,
86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 3.93.8Et merulae in remotis tesquis cantilenam pueritiae fringultiunt, lusciniae in solitudine arcana canticum adulescentiae garriunt, olores apud avios fluvios carmen senectae meditantur.
c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Florida 17 - transitiveto say something in a prattle
Soleo hercle ego garrire nugas.
c. 186 BCE, Plautus, Aulularia 830Atque utinam continuo ad complexum meae Tulliae, ad osculum Atticae possim currere! Quod quidem ipsum scribe, quaeso, ad me, ut, dum consisto in Tusculano, sciam, quid garriat, sin rusticatur, quid scribat ad te;[…]
68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 12.1.2
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Garrire · Fabulari · Blatire · Blaterare · Loquax · Verbosus
1. Garrire (γηρύω) denotes talking, with reference to excessive fondness for speaking; fabulari, to the nullity; blatire, and the intensive blaterare, to the foolishness of what is said. 2. The garrulus is tiresome from the quality, the loquax from the quantity, of what he says. For garrulitas expresses childish or idle talkativeness, from the mere pleasure of talking and hearing one’s self talk, without regard to the value and substance of what is said, and has its origin in a degeneracy of youthful vivacity, and even in the abuse of superior talents, like λαλία; whereas loquacitas (λακάζειν) expresses a quaint talkativeness, from inability to stop short, which has its origin in the diminished energy of old age, like ἀδολεσχία. The garrulus, in his efforts to please and entertain by light conversation, is silly and imbecile; the loquax, in his efforts to instruct, and make himself clearly understood, is often tedious. 3. Garrulus and loquax denote qualities of persons, speakers; verbosus, of things, speeches, and writings. (iii. 81.)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | garriō | garriēbam | garriam | garrīvī garriī | garrīveram garrieram | garrīverō garrierō |
| 2nd sg. | garrīs | garriēbās | garriēs | garrīvistī garriistī | garrīverās garrierās | garrīveris garrieris |
| 3rd sg. | garrit | garriēbat | garriet | garrīvit garriit | garrīverat garrierat | garrīverit garrierit |
| 1st pl. | garrīmus | garriēbāmus | garriēmus | garrīvimus garriimus | garrīverāmus garrierāmus | garrīverimus garrierimus |
| 2nd pl. | garrītis | garriēbātis | garriētis | garrīvistis garriistis | garrīverātis garrierātis | garrīveritis garrieritis |
| 3rd pl. | garriunt | garriēbant | garrient | garrīvērunt garrīvēre, garriērunt, garriēre | garrīverant garrierant | garrīverint garrierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | garriam | garrīrem | garrīverim garrierim | garrīvissem garriissem |
| 2nd sg. | garriās | garrīrēs | garrīverīs garrierīs | garrīvissēs garriissēs |
| 3rd sg. | garriat | garrīret | garrīverit garrierit | garrīvisset garriisset |
| 1st pl. | garriāmus | garrīrēmus | garrīverīmus garrierīmus | garrīvissēmus garriissēmus |
| 2nd pl. | garriātis | garrīrētis | garrīverītis garrierītis | garrīvissētis garriissētis |
| 3rd pl. | garriant | garrīrent | garrīverint garrierint | garrīvissent garriissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | garrior | garriēbar | garriar |
| 2nd sg. | garrīris garrīre | garriēbāris garriēbāre | garriēris garriēre |
| 3rd sg. | garrītur | garriēbātur | garriētur |
| 1st pl. | garrīmur | garriēbāmur | garriēmur |
| 2nd pl. | garrīminī | garriēbāminī | garriēminī |
| 3rd pl. | garriuntur | garriēbantur | garrientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | garriar | garrīrer |
| 2nd sg. | garriāris garriāre | garrīrēris garrīrēre |
| 3rd sg. | garriātur | garrīrētur |
| 1st pl. | garriāmur | garrīrēmur |
| 2nd pl. | garriāminī | garrīrēminī |
| 3rd pl. | garriantur | garrīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | garrī | garrīre |
| pres. 2nd pl. | garrīte | garrīminī |
| fut. 2nd sg. | garrītō | garrītor |
| fut. 3rd sg. | garrītō | garrītor |
| fut. 2nd pl. | garrītōte | — |
| fut. 3rd pl. | garriuntō | garriuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | garrīre | garrīrī |
| perfect infinitive | garrīvisse garriisse | garrītum esse |
| future infinitive | garrītūrum esse | garrītum īrī |
| present participle | garriēns | — |
| perfect participle | — | garrītus garrīta, garrītā, garrītae, garrītam, garrītārum, garrītās, garrītī, garrītōrum, garrītōs |
| future participle | garrītūrus garrītūra, garrītūrā, garrītūrae, garrītūram, garrītūrārum, garrītūrās, garrītūre, garrītūrī, garrītūrīs, garrītūrō, garrītūrōrum, garrītūrōs, garrītūrum | garriendus garriundus, garrienda, garriendā, garriendae, garriendam, garriendārum, garriendās, garriende, garriendīs, garriendōrum, garriendōs |
cum coram sumus et garrimus quicquid in buccam, Cic. Att. 12, 1, 2: cupiebam etiam nunc plura garrire, id. ib. 6, 2, 10: nugas, Plaut. Aul. 5, 21; id. Curc. 5, 2, 6: quidlibet, Hor. S. 1, 9, 13: aniles fabellas, id. ib. 2, 6, 77: libellos, id. ib. 1, 10, 41: aliquid in aurem, Mart. 5, 61, 3: garriet quoi neque pes umquam neque caput conpareat, will chatter nonsense, Plaut. Capt. 3, 4, 81.—Absol.: garris, Ter. Eun. 2, 3, 86; id. Heaut. 3, 2, 25; 4, 6, 19; id. Phorm. 1, 4, 33: garri modo, id. ib. 3, 2, 11: saeculis multis ante gymnasia inventa sunt, quam in his philosophi garrire coeperunt, Cic. de Or. 2, 5, 21; cf.: tanta est impunitas garriendi, id. N. D. 1, 38, 108.—meliusque ranae garriunt Ravennates, Mart. 3, 93, 8. Of the nightingale: lusciniae canticum adolescentiae garriunt, App. Flor. p. 258 (3, 17 fin.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From Proto-Indo-European *ǵeh₂r- (“to call, cry”), of imitative origin. Cognate with Ancient Greek γῆρυς (gêrus, “voice, speech”), Old English caru (“care, sorrow, grief, trouble”). More at care.
- Italiangarrire
- Portuguesegarrir
- Spanishgarrir
- Aromaniangãrãescu
- Galiciangarrir
- Mozarabicגאר
In English words that came into English from garriō
- garrulousgarrulus