LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

garriō

garriō (present infinitive garrīre, perfect active garrīvī or garriī, supine garrītum)
Classical[ˈɡar.ri.oː]Ecclesiastical[ˈɡar.ri.o]

Meaning

  1. intransitiveto chatter, prattle
    Quid agi’? Iocabar equidem. — Garris. — Perii, quid ego egi miser!161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 378
    […]; nam et saeculis multis ante gymnasia inventa sunt, quam in eis philosophi garrire coeperunt, et hoc ipso tempore, cum omnia gymnasia philosophi teneant, tamen eorum auditores discum audire quam philosophum malunt;[…]55 BCE, Cicero, De oratore 2.5.31
  2. intransitiveto chatter, prattle
    Cum conparata rictibus tuis ora Niliacus habeat corcodilus angusta, Meliusque ranae garriant Ravennates,86 CE – 103 CE, Martialis, Epigrammata 3.93.8
    Et merulae in remotis tesquis cantilenam pueritiae fringultiunt, lusciniae in solitudine arcana canticum adulescentiae garriunt, olores apud avios fluvios carmen senectae meditantur.c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Florida 17
  3. transitiveto say something in a prattle
    Soleo hercle ego garrire nugas.c. 186 BCE, Plautus, Aulularia 830
    Atque utinam continuo ad complexum meae Tulliae, ad osculum Atticae possim currere! Quod quidem ipsum scribe, quaeso, ad me, ut, dum consisto in Tusculano, sciam, quid garriat, sin rusticatur, quid scribat ad te;[…]68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 12.1.2

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Garrire · Fabulari · Blatire · Blaterare · Loquax · Verbosus

1. Garrire (γηρύω) denotes talking, with reference to excessive fondness for speaking; fabulari, to the nullity; blatire, and the intensive blaterare, to the foolishness of what is said. 2. The garrulus is tiresome from the quality, the loquax from the quantity, of what he says. For garrulitas expresses childish or idle talkativeness, from the mere pleasure of talking and hearing one’s self talk, without regard to the value and substance of what is said, and has its origin in a degeneracy of youthful vivacity, and even in the abuse of superior talents, like λαλία; whereas loquacitas (λακάζειν) expresses a quaint talkativeness, from inability to stop short, which has its origin in the diminished energy of old age, like ἀδολεσχία. The garrulus, in his efforts to please and entertain by light conversation, is silly and imbecile; the loquax, in his efforts to instruct, and make himself clearly understood, is often tedious. 3. Garrulus and loquax denote qualities of persons, speakers; verbosus, of things, speeches, and writings. (iii. 81.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.garriōgarriēbamgarriamgarrīvī
garriī
garrīveram
garrieram
garrīverō
garrierō
2nd sg.garrīsgarriēbāsgarriēsgarrīvistī
garriistī
garrīverās
garrierās
garrīveris
garrieris
3rd sg.garritgarriēbatgarrietgarrīvit
garriit
garrīverat
garrierat
garrīverit
garrierit
1st pl.garrīmusgarriēbāmusgarriēmusgarrīvimus
garriimus
garrīverāmus
garrierāmus
garrīverimus
garrierimus
2nd pl.garrītisgarriēbātisgarriētisgarrīvistis
garriistis
garrīverātis
garrierātis
garrīveritis
garrieritis
3rd pl.garriuntgarriēbantgarrientgarrīvērunt
garrīvēre, garriērunt, garriēre
garrīverant
garrierant
garrīverint
garrierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.garriamgarrīremgarrīverim
garrierim
garrīvissem
garriissem
2nd sg.garriāsgarrīrēsgarrīverīs
garrierīs
garrīvissēs
garriissēs
3rd sg.garriatgarrīretgarrīverit
garrierit
garrīvisset
garriisset
1st pl.garriāmusgarrīrēmusgarrīverīmus
garrierīmus
garrīvissēmus
garriissēmus
2nd pl.garriātisgarrīrētisgarrīverītis
garrierītis
garrīvissētis
garriissētis
3rd pl.garriantgarrīrentgarrīverint
garrierint
garrīvissent
garriissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.garriorgarriēbargarriar
2nd sg.garrīris
garrīre
garriēbāris
garriēbāre
garriēris
garriēre
3rd sg.garrīturgarriēbāturgarriētur
1st pl.garrīmurgarriēbāmurgarriēmur
2nd pl.garrīminīgarriēbāminīgarriēminī
3rd pl.garriunturgarriēbanturgarrientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.garriargarrīrer
2nd sg.garriāris
garriāre
garrīrēris
garrīrēre
3rd sg.garriāturgarrīrētur
1st pl.garriāmurgarrīrēmur
2nd pl.garriāminīgarrīrēminī
3rd pl.garrianturgarrīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.garrīgarrīre
pres. 2nd pl.garrītegarrīminī
fut. 2nd sg.garrītōgarrītor
fut. 3rd sg.garrītōgarrītor
fut. 2nd pl.garrītōte—
fut. 3rd pl.garriuntōgarriuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegarrīregarrīrī
perfect infinitivegarrīvisse
garriisse
garrītum esse
future infinitivegarrītūrum essegarrītum īrī
present participlegarriēns—
perfect participle—garrītus
garrīta, garrītā, garrītae, garrītam, garrītārum, garrītās, garrītī, garrītōrum, garrītōs
future participlegarrītūrus
garrītūra, garrītūrā, garrītūrae, garrītūram, garrītūrārum, garrītūrās, garrītūre, garrītūrī, garrītūrīs, garrītūrō, garrītūrōrum, garrītūrōs, garrītūrum
garriendus
garriundus, garrienda, garriendā, garriendae, garriendam, garriendārum, garriendās, garriende, garriendīs, garriendōrum, garriendōs
gerundgarriendī, garriendō, garriendumsupinegarrītum, garrītū

garrĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. Sanscr. gir, speech; Gr. γῆρυς, voice; Germ. girren, to coo; Engl. call; v. Georg Curtius Gr. Etym. p. 177,
I. to chatter, prate, chat, talk (cf. blatero).
I. Lit. (class.): cum coram sumus et garrimus quicquid in buccam, Cic. Att. 12, 1, 2: cupiebam etiam nunc plura garrire, id. ib. 6, 2, 10: nugas, Plaut. Aul. 5, 21; id. Curc. 5, 2, 6: quidlibet, Hor. S. 1, 9, 13: aniles fabellas, id. ib. 2, 6, 77: libellos, id. ib. 1, 10, 41: aliquid in aurem, Mart. 5, 61, 3: garriet quoi neque pes umquam neque caput conpareat, will chatter nonsense, Plaut. Capt. 3, 4, 81.—Absol.: garris, Ter. Eun. 2, 3, 86; id. Heaut. 3, 2, 25; 4, 6, 19; id. Phorm. 1, 4, 33: garri modo, id. ib. 3, 2, 11: saeculis multis ante gymnasia inventa sunt, quam in his philosophi garrire coeperunt, Cic. de Or. 2, 5, 21; cf.: tanta est impunitas garriendi, id. N. D. 1, 38, 108.—
II. Transf., of frogs: meliusque ranae garriunt Ravennates, Mart. 3, 93, 8. Of the nightingale: lusciniae canticum adolescentiae garriunt, App. Flor. p. 258 (3, 17 fin.).

Origins

From Proto-Indo-European *ǵeh₂r- (“to call, cry”), of imitative origin. Cognate with Ancient Greek γῆρυς (gêrus, “voice, speech”), Old English caru (“care, sorrow, grief, trouble”). More at care.

Descendants
  • Italiangarrire
  • Portuguesegarrir
  • Spanishgarrir
  • Aromaniangãrãescu
  • Galiciangarrir
  • Mozarabicגאר

In English words that came into English from garriō

  • garrulousgarrulus

Quick answers

What does garriō mean in Latin?
garriō, a verb, means “to chatter, prattle; to chatter, prattle; to say something in a prattle”.
What are the principal parts of garriō?
garriō, garrīre, garrīvī, garrītum (fourth conjugation).
How do you pronounce garriō?
In classical Latin, [ˈɡar.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɡar.ri.o].