LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

fultūra

fultūra f (genitive fultūrae)
Classical[fʊɫˈtuː.ra]Ecclesiastical[fulˈtuː.ra]

Meaning

  1. a prop, support

Declension

declension
formsingularplural
nominativefultūrafultūrae
genitivefultūraefultūrārum
dativefultūraefultūrīs
accusativefultūramfultūrās
ablativefultūrāfultūrīs
vocativefultūrafultūrae

fultūra, ae, f. id.,
I. a prop, stay, support (perh. not ante-Aug.).
I. Lit.: fundamenta pro fultura et substructione fungentur, Col. 1, 5, 9.—In plur.: Vitr. 10, 22 fin.—
II. Transf., a strengthening, refreshing (cf. fulcio, I. B.): deficient inopem venae te, ni cibus atque Ingens accedit stomacho fultura ruenti, Hor. S. 2, 3, 154: cujus (corporis) fulturis animus sustinetur, Plin. Ep. 1, 9, 4.

Origins

Proto-Indo-European *-tew-? Proto-Indo-European *-r-eh₂? Latin -tūra Latin fultūra From fulciō + -tūra.

Quick answers

What does fultūra mean in Latin?
fultūra, a noun, means “a prop, support”.
What is the genitive of fultūra?
The genitive singular is fultūrae. fultūra is feminine, first declension.
How do you pronounce fultūra?
In classical Latin, [fʊɫˈtuː.ra]; in ecclesiastical (church) Latin, [fulˈtuː.ra].