LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

fulciō

fulciō (present infinitive fulcīre, perfect active fulsī, supine fultum)
Classical[ˈfʊɫ.ki.oː]Ecclesiastical[ˈful̠ʲ.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to prop up, support
    Iamque volāns apicem et latera ardua cernit Atlantis dūrī, caelum quī vertice fulcit, Atlantis, cīnctum adsiduē cui nūbibus ātrīsAnd now, flying, he sees the peak and steep sides of the tough Atlas, who supports the sky on his head, of Atlas, whose pine-bearing head surrounded by dark clouds is constantly beaten by wind as well as by rain.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.246–249
  2. to strengthen, secure, support
    Omnia dēbet enim cibus integrāre novandō et fulcīre cibus, cibus omnia sustentāre— nēquīquam, quoniam nec vēnae perpetiunturFor food should repair all by renewing and strengthen, support everything— but to no avail, because neither do veins contain enough, nor does nature provide as much as necessary.c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 2.1146–1149

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fulciri · Niti

Fulciri, fultus (φυλάξαι) means to prop one’s self up in order to be secure against falling, generally by leaning against a pillar, etc.; whereas niti, nixus, in order to climb a height, or to get forward, generally by standing on a basis. (ii. 127.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fulciōfulciēbamfulciamfulsīfulseramfulserō
2nd sg.fulcīsfulciēbāsfulciēsfulsistīfulserāsfulseris
3rd sg.fulcitfulciēbatfulcietfulsitfulseratfulserit
1st pl.fulcīmusfulciēbāmusfulciēmusfulsimusfulserāmusfulserimus
2nd pl.fulcītisfulciēbātisfulciētisfulsistisfulserātisfulseritis
3rd pl.fulciuntfulciēbantfulcientfulsērunt
fulsēre
fulserantfulserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fulciamfulcīremfulserimfulsissem
2nd sg.fulciāsfulcīrēsfulserīsfulsissēs
3rd sg.fulciatfulcīretfulseritfulsisset
1st pl.fulciāmusfulcīrēmusfulserīmusfulsissēmus
2nd pl.fulciātisfulcīrētisfulserītisfulsissētis
3rd pl.fulciantfulcīrentfulserintfulsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fulciorfulciēbarfulciar
2nd sg.fulcīris
fulcīre
fulciēbāris
fulciēbāre
fulciēris
fulciēre
3rd sg.fulcīturfulciēbāturfulciētur
1st pl.fulcīmurfulciēbāmurfulciēmur
2nd pl.fulcīminīfulciēbāminīfulciēminī
3rd pl.fulciunturfulciēbanturfulcientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fulciarfulcīrer
2nd sg.fulciāris
fulciāre
fulcīrēris
fulcīrēre
3rd sg.fulciāturfulcīrētur
1st pl.fulciāmurfulcīrēmur
2nd pl.fulciāminīfulcīrēminī
3rd pl.fulcianturfulcīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fulcīfulcīre
pres. 2nd pl.fulcītefulcīminī
fut. 2nd sg.fulcītōfulcītor
fut. 3rd sg.fulcītōfulcītor
fut. 2nd pl.fulcītōte—
fut. 3rd pl.fulciuntōfulciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefulcīrefulcīrī
perfect infinitivefulsissefultum esse
future infinitivefultūrum essefultum īrī
present participlefulciēns—
perfect participle—fultus
future participlefultūrus
fultūra, fultūrā, fultūrae, fultūram, fultūrārum, fultūrās, fultūre, fultūrī, fultūrīs, fultūrō, fultūrōrum, fultūrōs, fultūrum
fulciendus
fulciundus, fulcienda, fulciendā, fulciendae, fulciendam, fulciendārum, fulciendās, fulciende, fulciendīs, fulciendōrum, fulciendōs
gerundfulciendī, fulciendō, fulciendumsupinefultum, fultū

fulcĭo, fulsi, fultum, 4 (late form
I. perf. FVLCIVIT, Inscr. ap. Mur. 466, 3.—Part. perf.: fulcītus, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 46), v. a. etym. dub.; cf.: falx, flccto; Corss. refers it to root dhar-; v. firmus, Ausspr. 1, 476, to prop up, to keep upright by props, to stay, support (class.; syn.: sustento, sustineo, munio).
I. Lit.: qui fulcire putatur porticum Stoicorum, Cic. Ac. 2, 24, 75: aliquid trabibus, Plin. 36, 13, 19, § 89: Atlas, caelum qui vertice fulcit, Verg. A. 4, 247: vitis nisi fulta est, fertur ad terram, Cic. de Sen. 15, 52: ruentes ceras, Plin. 11, 10, 10, § 23: illum Balbutit Scaurum pravis fultum male talis, supported, Hor. S. 1, 3, 48; cf. id. ib. 1, 2, 88: quod non Taenariis domus est mihi fulta columnis, Prop. 3 (4), 1, 49. longis Numidarum fulta columnis cenatio, Juv. 7, 182; 3, 193: si mutuatus pecuniam aedificia ruentia fulserit, Gai. Inst. 4, 73: me prior fultusque toro meliore, Juv. 3, 82: et pulvino fultus, supported by, resting on the pillow, Lucil. ap. Serv. Verg. E. 6, 53: ille (juvencus) latus niveum molli fultus byacintho, Verg. E. 6, 53; cf. effultus; so absol.: colloco, fulcio, Plaut. Cas. 5, 2, 10: caput nivei fultum Pallantis, propped up, bolstered, Verg. A. 11, 39.— Impers.: sat sic fultumst mihi, Plaut. Stich. 1, 2, 37.—Poet.: tu (potes) pedibus teneris positas fulcire pruinas? i. e. to tread the fallen snow, Prop. 1, 8, 7: stant fulti pulvere crines, supported, stiffened, Stat. Th. 3, 326.—
B. Transf., to make strong or fast, to fasten, secure, support, strengthen (poet. and in post-Aug. prose): fultosque emuniit obice postes, fastened, guarded, Verg. A. 8, 227; cf.: appositā janua fulta serā, Ov. A. A. 2, 244: et dura janua fulta sera, Tib. 1, 2, 6: omnia debet cibus integrare novando Et fulcire cibus, cibus omnia sustentare, to support, strengthen, Lucr. 2, 1147: stomachum cibo, Sen. Ep. 68 med.: venas cadentes vino, id. ib. 95; cf. Col. 6, 24, 4.—
II. Trop.
A. To support, sustain, uphold: veterem amicum suum labentem excepit, fulsit et sustinuit re, fortuna, fide, Cic. Rab. Post. 16, 43; cf.: labantem et prope cadentem rem publicam fulcire, id. Phil. 2, 21, 51: domum pluribus adminiculis ante fundatam fulcit ac sustinet, Plin. Ep. 4, 21, 3; cf: ingenia rudia nullisque artium bonarum adminiculis fulta, Gell. 6, 2, 8: hoc consilio et quasi senatu fultus et munitus, Cic. Rep. 2, 9: aliquem litteris, id. Att. 5, 21, 14: magnis subsidiis fulta res publica est, id. Fam. 12, 5, 1: imperium gloria fultum et benevolentiā sociorum, id. Off. 3, 22, 88: his fultus societatibus atque amicitiis, Liv. 42, 12, 8; 3, 60, 9; Plin. Ep. 9, 13, 11; cf.: quia nullis recentibus subsidiis fulta prima acies fuit, Liv. 9, 32, 9: quo praesidio cum fulta res Romana esset, id. 7, 12, 8: causa Gaditanorum gravissimis et plurimis rebus est fulta, Cic. Balb. 15, 35: serie fulcite genus, i. e. to keep up, preserve, Prop. 4 (5), 11, 69.—*
B. Poet., to besiege, oppress: (Pacuvii) Antiopa aerumnis cor luctificabile fulta, Pers. 1, 78 (perh. a word of Pacuv.).

Origins

Uncertain. Perhaps related to Proto-Indo-European *bʰelǵʰ- (“to swell”). De Vaan, however, doubts the possibility of a semantic connection between the Latin term, meaning "to support," and the Proto-Indo-European term, meaning "to swell." The root *bʰelg- has been proposed based on a possible connection with Ancient Greek φᾰ́λᾰγξ (phắlănx), Old High German balko, and Icelandic bjálki, although De Vaan rejects such connections. Rix posits, albeit uncertainly, the root *bʰelḱ-, from which a form *bʰl̥ḱ-yé-ti may have emerged, whence fulciō. However, the only other evidence for such a root is Ancient Greek φάλκης (phálkēs), which Beekes considers to be of Pre-Greek origin.

Insular Romance
  • Sardinianfurciri
  • Sardinianfruciri
  • Sardinianforcire
  • Sardinianfrochire
Italo-Romance
  • Italianfolcire
  • Neapolitanaffucire
  • Neapolitanaffucí
  • Neapolitanaffruticare
Borrowings
  • Spanishfulcir
  • Albanianfuqifrom Proto-Albanian *fujqi
Rhaeto-Romance
  • Romanshfultscher
Ibero-Romance
  • Galicianrefucir

Quick answers

What does fulciō mean in Latin?
fulciō, a verb, means “to prop up, support; to strengthen, secure, support”.
What are the principal parts of fulciō?
fulciō, fulcīre, fulsī, fultum (fourth conjugation).
How do you pronounce fulciō?
In classical Latin, [ˈfʊɫ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈful̠ʲ.t͡ʃi.o].