noun · femininethird declension
flūctuātiō
flūctuātiō f (genitive flūctuātiōnis)
Meaning
- fluctuation
- agitation
- wavering, hesitation, vacillation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | flūctuātiō | flūctuātiōnēs |
| genitive | flūctuātiōnis | flūctuātiōnum |
| dative | flūctuātiōnī | flūctuātiōnibus |
| accusative | flūctuātiōnem | flūctuātiōnēs |
| ablative | flūctuātiōne | flūctuātiōnibus |
| vocative | flūctuātiō | flūctuātiōnēs |
fluctŭātĭo, ōnis, f. id.,
I. a vibrating to and fro, a fluctuation (not ante-Aug., and very rare).
I. Lit., a wavering motion, agitation: tunc artus trepidi, inquietae manus, totius corporis fluctuatio, Sen. de Ira, 2, 35, 3.—
II. Trop., wavering, hesitation, vacillation of the mind:
in ea fluctuatione animorum opprimi incautos posse, Liv. 9, 25, 6; Vulg. Sirach, 40, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fluctuātiō ōnis, f
fluctuo, a wavering, vacillation : animorum, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin flūctuātiō From flūctuō + -tiō.
Descendants
- Catalanfluctuació
- Englishfluctuation
- Frenchfluctuation
- Italianfluttuazione
- Portugueseflutuação
- Romanianfluctuație
- Spanishfluctuación
- Polishfluktuacja
- Russianфлуктуация
- Russianфлюктуация