noun · masculinefirst declension
flagritrība
flagritrība m (genitive flagritrībae)
Classical[fɫa.ɡrɪˈtriː.ba]Ecclesiastical[fla.ɡriˈtriː.ba]
Meaning
- one that wears out whips, whipping boy
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | flagritrība | flagritrībae |
| genitive | flagritrībae | flagritrībārum |
| dative | flagritrībae | flagritrībīs |
| accusative | flagritrībam | flagritrībās |
| ablative | flagritrībā | flagritrībīs |
| vocative | flagritrība | flagritrībae |
flā^grī^trĭba, ae, m. flagrum + tero,
I. a whip-spoiler, i. e. one who wears out the whip with being flogged, a comic appellative of a slave, Plaut. Ps. 1, 2, 5.
Origins
- Proto-Indo-European*bʰleh₂-?
- Latinflagritrība
Proto-Indo-European *terh₁- Latin terō Latin flagritrība From flagrum (“scrourge”) + terō (“wear out”).