noun · masculinethird declension
fidēprōmissor
fidēprōmissor m (genitive fidēprōmissōris)
Classical[fɪ.deː.proːˈmɪs.sɔr]Ecclesiastical[fi.de.proˈmis.sor]
Meaning
- guarantor, surety
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fidēprōmissor | fidēprōmissōrēs |
| genitive | fidēprōmissōris | fidēprōmissōrum |
| dative | fidēprōmissōrī | fidēprōmissōribus |
| accusative | fidēprōmissōrem | fidēprōmissōrēs |
| ablative | fidēprōmissōre | fidēprōmissōribus |
| vocative | fidēprōmissor | fidēprōmissōrēs |
fĭdĕprōmissor, ōris, m. fidepromitto, jurid. t. t.,
I. a surety, bail:
pro eo, qui promittit, solent alii obligari: quorum alios sponsores, alios fidepromissores, alios fidejussores appellamus. Sponsor ita interrogatur: IDEM DARE SPONDES? fidepro missor: IDEM FIDEPROMITTIS? fidejussor ita: IDEM FIDE TVA ESSE JVBES? etc., Gai. Inst. 3, § 115:—In another orthogr.: fidei promissor, πιστικελευστης, Gloss. Philox.Origins
From fidēprōmittō (“make a promise on behalf of another person, stand as guarantor or surety”) + -tor, from fidē (“in faith”) + prōmittō (“promise”).
In English words that came into English from fidēprōmissor
- fidepromissorfidēprōmissor