LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

fidēiubeō

fidēiubeō (present infinitive fidēiubēre, perfect active fidēiussī, supine fidēiussum)
Classical[fɪ.deːˈjʊ.be.oː]Ecclesiastical[fi.deˈjuː.be.o]

Meaning

  1. to be surety or bail; give or go bail for

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fidēiubeōfidēiubēbamfidēiubēbōfidēiussīfidēiusseramfidēiusserō
2nd sg.fidēiubēsfidēiubēbāsfidēiubēbisfidēiussistīfidēiusserāsfidēiusseris
3rd sg.fidēiubetfidēiubēbatfidēiubēbitfidēiussitfidēiusseratfidēiusserit
1st pl.fidēiubēmusfidēiubēbāmusfidēiubēbimusfidēiussimusfidēiusserāmusfidēiusserimus
2nd pl.fidēiubētisfidēiubēbātisfidēiubēbitisfidēiussistisfidēiusserātisfidēiusseritis
3rd pl.fidēiubentfidēiubēbantfidēiubēbuntfidēiussērunt
fidēiussēre
fidēiusserantfidēiusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fidēiubeamfidēiubēremfidēiusserimfidēiussissem
2nd sg.fidēiubeāsfidēiubērēsfidēiusserīsfidēiussissēs
3rd sg.fidēiubeatfidēiubēretfidēiusseritfidēiussisset
1st pl.fidēiubeāmusfidēiubērēmusfidēiusserīmusfidēiussissēmus
2nd pl.fidēiubeātisfidēiubērētisfidēiusserītisfidēiussissētis
3rd pl.fidēiubeantfidēiubērentfidēiusserintfidēiussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fidēiubeorfidēiubēbarfidēiubēbor
2nd sg.fidēiubēris
fidēiubēre
fidēiubēbāris
fidēiubēbāre
fidēiubēberis
fidēiubēbere
3rd sg.fidēiubēturfidēiubēbāturfidēiubēbitur
1st pl.fidēiubēmurfidēiubēbāmurfidēiubēbimur
2nd pl.fidēiubēminīfidēiubēbāminīfidēiubēbiminī
3rd pl.fidēiubenturfidēiubēbanturfidēiubēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fidēiubearfidēiubērer
2nd sg.fidēiubeāris
fidēiubeāre
fidēiubērēris
fidēiubērēre
3rd sg.fidēiubeāturfidēiubērētur
1st pl.fidēiubeāmurfidēiubērēmur
2nd pl.fidēiubeāminīfidēiubērēminī
3rd pl.fidēiubeanturfidēiubērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fidēiubēfidēiubēre
pres. 2nd pl.fidēiubētefidēiubēminī
fut. 2nd sg.fidēiubētōfidēiubētor
fut. 3rd sg.fidēiubētōfidēiubētor
fut. 2nd pl.fidēiubētōte—
fut. 3rd pl.fidēiubentōfidēiubentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefidēiubērefidēiubērī
perfect infinitivefidēiussissefidēiussum esse
future infinitivefidēiussūrum essefidēiussum īrī
present participlefidēiubēns—
perfect participle—fidēiussus
fidēiussa, fidēiussā, fidēiussae, fidēiussam, fidēiussārum, fidēiussās, fidēiusse, fidēiussīs, fidēiussō, fidēiussōrum, fidēiussōs
future participlefidēiussūrus
fidēiussūra, fidēiussūrā, fidēiussūrae, fidēiussūram, fidēiussūrārum, fidēiussūrās, fidēiussūre, fidēiussūrī, fidēiussūrīs, fidēiussūrō, fidēiussūrōrum, fidēiussūrōs, fidēiussūrum
fidēiubendus
fidēiubenda, fidēiubendā, fidēiubendae, fidēiubendam, fidēiubendārum, fidēiubendās, fidēiubende, fidēiubendīs, fidēiubendōrum, fidēiubendōs
gerundfidēiubendī, fidēiubendō, fidēiubendumsupinefidēiussum, fidēiussū

fĭdĕ-jŭbĕo (also separately fide ju-beo), jussi, jussum, 2, v. n. fides, jurid. t. t.,
I. to be surety or bail, to give or go bail for any one: filiusfamilias pro patre poterit fidejubere, Dig. 46, 1, 10: servus inscio domino pro quodam fidejusserat et eo nomine pecuniam solverat, ib. 19; Ambros. de Tob. 12, 59.—Separate: fidejussores et ita interrogantur: ID FIDE TVA ESSE IVBES? Dig. 45, 1, 75, § 6; cf. Gai. Inst. 3, 115: quare scias, quodcumque ab ea ex hac causa stipulatus fueris, id me mea fide jussisse, ib. 17, 1, 60.—Pass. impers.: pro quibus fidejussum est, Dig. 46, 1, 2: qui fidejusserit, ib. 46, 3, 38 fin.

Origins

Proto-Indo-European *h₂ey- Proto-Indo-European *-u Proto-Indo-European *h₂óyu Proto-Indo-European *h₂yew- Proto-Indo-European *Hyewdʰ- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *Hyowdʰéyeti Proto-Italic *jouðeō Old Latin ioubeō Latin iubeō Latin fidēiubeō From fidēs (“faith; trust”) + iubeō (“order”).

In English words that came into English from fidēiubeō

  • fidejussorfīdēiussor
  • fidejussionfideiussiō

Quick answers

What does fidēiubeō mean in Latin?
fidēiubeō, a verb, means “to be surety or bail; give or go bail for”.
What are the principal parts of fidēiubeō?
fidēiubeō, fidēiubēre, fidēiussī, fidēiussum (second conjugation).
How do you pronounce fidēiubeō?
In classical Latin, [fɪ.deːˈjʊ.be.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [fi.deˈjuː.be.o].