verbfirst conjugation
facilitō
facilitō (present infinitive facilitāre, perfect active facilitāvī, supine facilitātum)
Classical[faˈkɪ.lɪ.toː]Ecclesiastical[faˈt͡ʃiː.li.to]
Meaning
- Medieval Latinto facilitate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | facilitō | facilitābam | facilitābō | facilitāvī | facilitāveram | facilitāverō |
| 2nd sg. | facilitās | facilitābās | facilitābis | facilitāvistī | facilitāverās | facilitāveris |
| 3rd sg. | facilitat | facilitābat | facilitābit | facilitāvit | facilitāverat | facilitāverit |
| 1st pl. | facilitāmus | facilitābāmus | facilitābimus | facilitāvimus | facilitāverāmus | facilitāverimus |
| 2nd pl. | facilitātis | facilitābātis | facilitābitis | facilitāvistis | facilitāverātis | facilitāveritis |
| 3rd pl. | facilitant | facilitābant | facilitābunt | facilitāvērunt facilitāvēre | facilitāverant | facilitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | facilitem | facilitārem | facilitāverim | facilitāvissem |
| 2nd sg. | facilitēs | facilitārēs | facilitāverīs | facilitāvissēs |
| 3rd sg. | facilitet | facilitāret | facilitāverit | facilitāvisset |
| 1st pl. | facilitēmus | facilitārēmus | facilitāverīmus | facilitāvissēmus |
| 2nd pl. | facilitētis | facilitārētis | facilitāverītis | facilitāvissētis |
| 3rd pl. | facilitent | facilitārent | facilitāverint | facilitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | facilitor | facilitābar | facilitābor |
| 2nd sg. | facilitāris facilitāre | facilitābāris facilitābāre | facilitāberis facilitābere |
| 3rd sg. | facilitātur | facilitābātur | facilitābitur |
| 1st pl. | facilitāmur | facilitābāmur | facilitābimur |
| 2nd pl. | facilitāminī | facilitābāminī | facilitābiminī |
| 3rd pl. | facilitantur | facilitābantur | facilitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | faciliter | facilitārer |
| 2nd sg. | facilitēris facilitēre | facilitārēris facilitārēre |
| 3rd sg. | facilitētur | facilitārētur |
| 1st pl. | facilitēmur | facilitārēmur |
| 2nd pl. | facilitēminī | facilitārēminī |
| 3rd pl. | facilitentur | facilitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | facilitā | facilitāre |
| pres. 2nd pl. | facilitāte | facilitāminī |
| fut. 2nd sg. | facilitātō | facilitātor |
| fut. 3rd sg. | facilitātō | facilitātor |
| fut. 2nd pl. | facilitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | facilitantō | facilitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | facilitāre | facilitārī |
| perfect infinitive | facilitāvisse | facilitātum esse |
| future infinitive | facilitātūrum esse | facilitātum īrī |
| present participle | facilitāns | — |
| perfect participle | — | facilitātus |
| future participle | facilitātūrus | facilitandus |
gerundfacilitandī, facilitandō, facilitandumsupinefacilitātum, facilitātū
Origins
From facilis. Compare dēbilitō and nōbilitō.