LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exulcerō

exulcerō (present infinitive exulcerāre, perfect active exulcerāvī, supine exulcerātum)
Classical[ɛkˈsʊɫ.kɛ.roː]Ecclesiastical[eɡˈzul̠ʲ.t͡ʃe.ro]

Meaning

  1. to cause to suppurate or ulcerate
  2. to aggravate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exulcerōexulcerābamexulcerābōexulcerāvīexulcerāveramexulcerāverō
exulcerārō
2nd sg.exulcerāsexulcerābāsexulcerābisexulcerāvistī
exulcerāstī
exulcerāverās
exulcerārās
exulcerāveris
3rd sg.exulceratexulcerābatexulcerābitexulcerāvitexulcerāverat
exulcerārat
exulcerāverit
exulcerārit
1st pl.exulcerāmusexulcerābāmusexulcerābimusexulcerāvimusexulcerāverāmusexulcerāverimus
exulcerārimus
2nd pl.exulcerātisexulcerābātisexulcerābitisexulcerāvistis
exulcerāstis
exulcerāverātis
exulcerārātis
exulcerāveritis
exulcerāritis
3rd pl.exulcerantexulcerābantexulcerābuntexulcerāvērunt
exulcerāvēre, exulcerārunt
exulcerāverant
exulcerārant
exulcerāverint
exulcerārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exulceremexulcerāremexulcerāverim
exulcerārim
exulcerāvissem
exulcerāssem
2nd sg.exulcerēsexulcerārēsexulcerāverīsexulcerāvissēs
exulcerāssēs
3rd sg.exulceretexulcerāretexulcerāverit
exulcerārit
exulcerāvisset
exulcerāsset
1st pl.exulcerēmusexulcerārēmusexulcerāverīmus
exulcerārīmus
exulcerāvissēmus
exulcerāssēmus
2nd pl.exulcerētisexulcerārētisexulcerāverītis
exulcerārītis
exulcerāvissētis
exulcerāssētis
3rd pl.exulcerentexulcerārentexulcerāverint
exulcerārint
exulcerāvissent
exulcerāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exulcerorexulcerābarexulcerābor
2nd sg.exulcerāris
exulcerāre
exulcerābāris
exulcerābāre
exulcerāberis
exulcerābere
3rd sg.exulcerāturexulcerābāturexulcerābitur
1st pl.exulcerāmurexulcerābāmurexulcerābimur
2nd pl.exulcerāminīexulcerābāminīexulcerābiminī
3rd pl.exulceranturexulcerābanturexulcerābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exulcererexulcerārer
2nd sg.exulcerēris
exulcerēre
exulcerārēris
exulcerārēre
3rd sg.exulcerēturexulcerārētur
1st pl.exulcerēmurexulcerārēmur
2nd pl.exulcerēminīexulcerārēminī
3rd pl.exulcerenturexulcerārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exulcerāexulcerāre
pres. 2nd pl.exulcerāteexulcerāminī
fut. 2nd sg.exulcerātōexulcerātor
fut. 3rd sg.exulcerātōexulcerātor
fut. 2nd pl.exulcerātōte—
fut. 3rd pl.exulcerantōexulcerantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexulcerāreexulcerārī
perfect infinitiveexulcerāvisse
exulcerāsse
exulcerātum esse
future infinitiveexulcerātūrum esseexulcerātum īrī
present participleexulcerāns—
perfect participle—exulcerātus
exulcerāta, exulcerātā, exulcerātae, exulcerātam, exulcerātārum, exulcerātās, exulcerātī, exulcerātōrum, exulcerātōs
future participleexulcerātūrus
exulcerātūra, exulcerātūrā, exulcerātūrae, exulcerātūram, exulcerātūrārum, exulcerātūrās, exulcerātūre, exulcerātūrī, exulcerātūrīs, exulcerātūrō, exulcerātūrōrum, exulcerātūrōs, exulcerātūrum
exulcerandus
exulceranda, exulcerandā, exulcerandae, exulcerandam, exulcerandārum, exulcerandās, exulcerande, exulcerandīs, exulcerandōrum, exulcerandōs
gerundexulcerandī, exulcerandō, exulcerandumsupineexulcerātum, exulcerātū

ex-ulcĕro, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to make sore, to cause to suppurate or ulcerate (class.).
I. Lit.: pulices solent ea (sc. aures al.) exulcerare, Varr. R. R. 2, 9, 14: cutem, Cels. 4, 16: ventrem, id. 3, 21 med.: vulvas, Col. 7, 9, 5: stomachum, Plin. 28, 13, 54, § 196: cicatrices, id. 27, 12, 90, § 112: panos nondum exulceratos, id. 23, 2, 32, § 66.—Absol.: omnis agitatio exulcerat, Cels. 4, 15.—
II. Trop., to make worse, to exasperate, aggravate (syn.: corrumpo, perturbo): ea, quae sanare nequeunt, exulcerant, Cic. de Or. 2, 75, 303: gratiam (opp. conciliare), id. Brut. 42, 156: in rebus ab ipso rege clam exulceratis, id. Fam. 1, 1, 4: dolorem, Plin. Ep. 1, 12, 1: ut in exulcerato animo facile fictum crimen insideret, Cic. Deiot. 3, 8: ira exulcerati animi, Liv. 9, 14, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latinexulcerō

Latin ex- Proto-Indo-European *h₁élḱos Proto-Italic *elkos Old Latin *olcos Latin ulcus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ulcerō Latin exulcerō From ex- + ulcerō.

In English words that came into English from exulcerō

  • exulcerateexulcerātus
  • exulcerationexulceratio

Quick answers

What does exulcerō mean in Latin?
exulcerō, a verb, means “to cause to suppurate or ulcerate; to aggravate”.
What are the principal parts of exulcerō?
exulcerō, exulcerāre, exulcerāvī, exulcerātum (first conjugation).
How do you pronounce exulcerō?
In classical Latin, [ɛkˈsʊɫ.kɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡˈzul̠ʲ.t͡ʃe.ro].
Where does exulcerō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exulcerō.