verbfirst conjugation
exulcerō
exulcerō (present infinitive exulcerāre, perfect active exulcerāvī, supine exulcerātum)
Classical[ɛkˈsʊɫ.kɛ.roː]Ecclesiastical[eɡˈzul̠ʲ.t͡ʃe.ro]
Meaning
- to cause to suppurate or ulcerate
- to aggravate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exulcerō | exulcerābam | exulcerābō | exulcerāvī | exulcerāveram | exulcerāverō exulcerārō |
| 2nd sg. | exulcerās | exulcerābās | exulcerābis | exulcerāvistī exulcerāstī | exulcerāverās exulcerārās | exulcerāveris |
| 3rd sg. | exulcerat | exulcerābat | exulcerābit | exulcerāvit | exulcerāverat exulcerārat | exulcerāverit exulcerārit |
| 1st pl. | exulcerāmus | exulcerābāmus | exulcerābimus | exulcerāvimus | exulcerāverāmus | exulcerāverimus exulcerārimus |
| 2nd pl. | exulcerātis | exulcerābātis | exulcerābitis | exulcerāvistis exulcerāstis | exulcerāverātis exulcerārātis | exulcerāveritis exulcerāritis |
| 3rd pl. | exulcerant | exulcerābant | exulcerābunt | exulcerāvērunt exulcerāvēre, exulcerārunt | exulcerāverant exulcerārant | exulcerāverint exulcerārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exulcerem | exulcerārem | exulcerāverim exulcerārim | exulcerāvissem exulcerāssem |
| 2nd sg. | exulcerēs | exulcerārēs | exulcerāverīs | exulcerāvissēs exulcerāssēs |
| 3rd sg. | exulceret | exulcerāret | exulcerāverit exulcerārit | exulcerāvisset exulcerāsset |
| 1st pl. | exulcerēmus | exulcerārēmus | exulcerāverīmus exulcerārīmus | exulcerāvissēmus exulcerāssēmus |
| 2nd pl. | exulcerētis | exulcerārētis | exulcerāverītis exulcerārītis | exulcerāvissētis exulcerāssētis |
| 3rd pl. | exulcerent | exulcerārent | exulcerāverint exulcerārint | exulcerāvissent exulcerāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exulceror | exulcerābar | exulcerābor |
| 2nd sg. | exulcerāris exulcerāre | exulcerābāris exulcerābāre | exulcerāberis exulcerābere |
| 3rd sg. | exulcerātur | exulcerābātur | exulcerābitur |
| 1st pl. | exulcerāmur | exulcerābāmur | exulcerābimur |
| 2nd pl. | exulcerāminī | exulcerābāminī | exulcerābiminī |
| 3rd pl. | exulcerantur | exulcerābantur | exulcerābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exulcerer | exulcerārer |
| 2nd sg. | exulcerēris exulcerēre | exulcerārēris exulcerārēre |
| 3rd sg. | exulcerētur | exulcerārētur |
| 1st pl. | exulcerēmur | exulcerārēmur |
| 2nd pl. | exulcerēminī | exulcerārēminī |
| 3rd pl. | exulcerentur | exulcerārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exulcerā | exulcerāre |
| pres. 2nd pl. | exulcerāte | exulcerāminī |
| fut. 2nd sg. | exulcerātō | exulcerātor |
| fut. 3rd sg. | exulcerātō | exulcerātor |
| fut. 2nd pl. | exulcerātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exulcerantō | exulcerantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exulcerāre | exulcerārī |
| perfect infinitive | exulcerāvisse exulcerāsse | exulcerātum esse |
| future infinitive | exulcerātūrum esse | exulcerātum īrī |
| present participle | exulcerāns | — |
| perfect participle | — | exulcerātus exulcerāta, exulcerātā, exulcerātae, exulcerātam, exulcerātārum, exulcerātās, exulcerātī, exulcerātōrum, exulcerātōs |
| future participle | exulcerātūrus exulcerātūra, exulcerātūrā, exulcerātūrae, exulcerātūram, exulcerātūrārum, exulcerātūrās, exulcerātūre, exulcerātūrī, exulcerātūrīs, exulcerātūrō, exulcerātūrōrum, exulcerātūrōs, exulcerātūrum | exulcerandus exulceranda, exulcerandā, exulcerandae, exulcerandam, exulcerandārum, exulcerandās, exulcerande, exulcerandīs, exulcerandōrum, exulcerandōs |
gerundexulcerandī, exulcerandō, exulcerandumsupineexulcerātum, exulcerātū
ex-ulcĕro, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to make sore, to cause to suppurate or ulcerate (class.).
I. Lit.:
pulices solent ea (sc. aures al.) exulcerare, Varr. R. R. 2, 9, 14: cutem, Cels. 4, 16: ventrem, id. 3, 21 med.: vulvas, Col. 7, 9, 5: stomachum, Plin. 28, 13, 54, § 196: cicatrices, id. 27, 12, 90, § 112: panos nondum exulceratos, id. 23, 2, 32, § 66.—Absol.: omnis agitatio exulcerat, Cels. 4, 15.—II. Trop., to make worse, to exasperate, aggravate (syn.: corrumpo, perturbo):
ea, quae sanare nequeunt, exulcerant, Cic. de Or. 2, 75, 303: gratiam (opp. conciliare), id. Brut. 42, 156: in rebus ab ipso rege clam exulceratis, id. Fam. 1, 1, 4: dolorem, Plin. Ep. 1, 12, 1: ut in exulcerato animo facile fictum crimen insideret, Cic. Deiot. 3, 8: ira exulcerati animi, Liv. 9, 14, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-ulcerō āvī, ātus, āre,
to make worse, exasperate, embitter: quae sanare nequeunt: exulceratus animus.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexulcerō
Latin ex- Proto-Indo-European *h₁élḱos Proto-Italic *elkos Old Latin *olcos Latin ulcus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ulcerō Latin exulcerō From ex- + ulcerō.
In English words that came into English from exulcerō
- exulcerateexulcerātus
- exulcerationexulceratio