noun · femininethird declension
exulcerātiō
exulcerātiō f (genitive exulcerātiōnis)
Classical[ɛk.sʊɫ.kɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[eɡ.zul̠ʲ.t͡ʃeˈrat.t͡si.o]
Meaning
- soreness, festering, exulceration
- exasperation, aggravation (of pain)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exulcerātiō | exulcerātiōnēs |
| genitive | exulcerātiōnis | exulcerātiōnum |
| dative | exulcerātiōnī | exulcerātiōnibus |
| accusative | exulcerātiōnem | exulcerātiōnēs |
| ablative | exulcerātiōne | exulcerātiōnibus |
| vocative | exulcerātiō | exulcerātiōnēs |
exulcĕrātĭo, ōnis, f. exulcero,
I. a soreness, festering, exulceration (post-Aug.).
II. Trop.: verebar, ne haec non consolatio sed exulceratio esset, i. e. exasperation, aggravation of pain, Sen. Cons. ad Helv. 1, 4.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exulcerātiō From exulcerō + -tiō.
Descendants
- Englishexulceration
- Frenchexulcération
- Italianesulcerazione
- Portugueseexulceração
- Spanishexulceración
In English words that came into English from exulcerātiō
- exulcerationexulcerātiō