noun · masculinefourth declension
exsulātus
exsulātus m (genitive exsulātūs)
Classical[ɛks.sʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[eks.suˈlaː.tus]
Meaning
- banishment, exile
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exsulātus | exsulātūs |
| genitive | exsulātūs | exsulātuum |
| dative | exsulātuī | exsulātibus |
| accusative | exsulātum | exsulātūs |
| ablative | exsulātū | exsulātibus |
| vocative | exsulātus | exsulātūs |
exsŭlātus (exul-), ūs, m. id.,
I. banishment, exile, M. Corvin. de Prog. Aug.29.
Origins
From exsulō + -tus (forming action nouns).