LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no perfect or supine stems

exsplendēscō

exsplendēscō (present infinitive exsplendēscere)
Classical[ɛks(ː)pɫɛnˈdeːs.koː]Ecclesiastical[eks.splenˈdɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto shine out
  2. intransitiveto be eminent, be distinguished

Conjugation conjugation 3 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsplendēscōexsplendēscēbamexsplendēscam———
2nd sg.exsplendēscisexsplendēscēbāsexsplendēscēs———
3rd sg.exsplendēscitexsplendēscēbatexsplendēscet———
1st pl.exsplendēscimusexsplendēscēbāmusexsplendēscēmus———
2nd pl.exsplendēscitisexsplendēscēbātisexsplendēscētis———
3rd pl.exsplendēscuntexsplendēscēbantexsplendēscent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsplendēscamexsplendēscerem——
2nd sg.exsplendēscāsexsplendēscerēs——
3rd sg.exsplendēscatexsplendēsceret——
1st pl.exsplendēscāmusexsplendēscerēmus——
2nd pl.exsplendēscātisexsplendēscerētis——
3rd pl.exsplendēscantexsplendēscerent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exsplendēscorexsplendēscēbarexsplendēscar
2nd sg.exsplendēsceris
exsplendēscere
exsplendēscēbāris
exsplendēscēbāre
exsplendēscēris
exsplendēscēre
3rd sg.exsplendēsciturexsplendēscēbāturexsplendēscētur
1st pl.exsplendēscimurexsplendēscēbāmurexsplendēscēmur
2nd pl.exsplendēsciminīexsplendēscēbāminīexsplendēscēminī
3rd pl.exsplendēscunturexsplendēscēbanturexsplendēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exsplendēscarexsplendēscerer
2nd sg.exsplendēscāris
exsplendēscāre
exsplendēscerēris
exsplendēscerēre
3rd sg.exsplendēscāturexsplendēscerētur
1st pl.exsplendēscāmurexsplendēscerēmur
2nd pl.exsplendēscāminīexsplendēscerēminī
3rd pl.exsplendēscanturexsplendēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsplendēsceexsplendēscere
pres. 2nd pl.exsplendēsciteexsplendēsciminī
fut. 2nd sg.exsplendēscitōexsplendēscitor
fut. 3rd sg.exsplendēscitōexsplendēscitor
fut. 2nd pl.exsplendēscitōte—
fut. 3rd pl.exsplendēscuntōexsplendēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsplendēscereexsplendēscī
present participleexsplendēscēns—
future participle—exsplendēscendus
exsplendēscundus
gerundexsplendēscendī, exsplendēscendō, exsplendēscendum

ex-splendesco (expl-), dŭi, 3,
I. v. inch. n., to shine forth, glitter (rarely before the Aug. period).
I. Lit.: ignis, Sen. Q. N. 2, 23: Sirius, Plin. 11, 12, 12, § 30.—
II. Trop., to shine forth, be eminent, distinguished: clarius exsplendescebat, quam condiscipuli animo aequo ferre possent, Nep. Att. 1, 3: corporis animique dotes exsplenduerunt, Suet. Tit. 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexsplendēscō

Latin ex- Latin splendēscō Latin exsplendēscō From ex- + splendēscō (“to begin to shine”).

Quick answers

What does exsplendēscō mean in Latin?
exsplendēscō, a verb, means “to shine out; to be eminent, be distinguished”.
What are the principal parts of exsplendēscō?
exsplendēscō, exsplendēscere (third conjugation, no perfect or supine stems).
How do you pronounce exsplendēscō?
In classical Latin, [ɛks(ː)pɫɛnˈdeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eks.splenˈdɛs.ko].
Where does exsplendēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsplendēscō.