LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

exspatior

exspatior (present infinitive exspatiārī, perfect active exspatiātus sum)
Classical[ɛks(ː)pa.ti.ɔr]Ecclesiastical[eksˈspat.t͡si.or]

Meaning

  1. deponentintransitiveto go off course
  2. deponentintransitiveto spread out, spread too far
  3. deponentintransitiveto digress

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exspatiorexspatiābarexspatiābor———
2nd sg.exspatiāris
exspatiāre
exspatiābāris
exspatiābāre
exspatiāberis
exspatiābere
———
3rd sg.exspatiāturexspatiābāturexspatiābitur———
1st pl.exspatiāmurexspatiābāmurexspatiābimur———
2nd pl.exspatiāminīexspatiābāminīexspatiābiminī———
3rd pl.exspatianturexspatiābanturexspatiābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exspatierexspatiārer——
2nd sg.exspatiēris
exspatiēre
exspatiārēris
exspatiārēre
——
3rd sg.exspatiēturexspatiārētur——
1st pl.exspatiēmurexspatiārēmur——
2nd pl.exspatiēminīexspatiārēminī——
3rd pl.exspatienturexspatiārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exspatiāre—
pres. 2nd pl.exspatiāminī—
fut. 2nd sg.exspatiātor—
fut. 3rd sg.exspatiātor—
fut. 3rd pl.exspatiantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexspatiārī—
perfect infinitiveexspatiātum esse—
future infinitiveexspatiātūrum esse—
present participleexspatiāns—
perfect participleexspatiātus—
future participleexspatiātūrusexspatiandus
gerundexspatiandī, exspatiandō, exspatiandumsupineexspatiātum, exspatiātū

ex-spătĭor (exp-), ātus, 1,
I. v. dep. n., to wander from the course, go out of the way; to spread out, extend; to digress, expatiate (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: exspatiantur equi, Ov. M. 2, 202; cf. id. ib. 15, 454: exspatiata ruunt per apertos flumina campos, id. ib. 1, 285: ignes in auras, Sil. 17, 95: arbores latissima umbra exspatiantes, Plin. 16, 30, 53, § 124: tecta, id. 3, 5, 9: brachium in latus, Quint. 11, 3, 84. —
II. Trop.: finis non erit, si exspatiari parte in hac et indulgere voluptati velim, enlarge on this head, Quint. 2, 17, 1: (juvenes) ut exspatientur, id. 2, 10, 5: hoc exspatiandi genus, id. 4, 3, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexspatior

Latin ex- Latin spatior Latin exspatior From ex- + spatior (“to walk, proceed”).

Quick answers

What does exspatior mean in Latin?
exspatior, a verb, means “to go off course; to spread out, spread too far; to digress”.
What are the principal parts of exspatior?
exspatior, exspatiārī, exspatiātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce exspatior?
In classical Latin, [ɛks(ː)pa.ti.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈspat.t͡si.or].
Where does exspatior come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exspatior.