LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exsatiō

exsatiō (present infinitive exsatiāre, perfect active exsatiāvī, supine exsatiātum)
Classical[ɛksˈsa.ti.oː]Ecclesiastical[eksˈsat.t͡si.o]

Meaning

  1. transitiveto satisfy, satiate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exsatiōexsatiābamexsatiābōexsatiāvīexsatiāveramexsatiāverō
2nd sg.exsatiāsexsatiābāsexsatiābisexsatiāvistīexsatiāverāsexsatiāveris
3rd sg.exsatiatexsatiābatexsatiābitexsatiāvitexsatiāveratexsatiāverit
1st pl.exsatiāmusexsatiābāmusexsatiābimusexsatiāvimusexsatiāverāmusexsatiāverimus
2nd pl.exsatiātisexsatiābātisexsatiābitisexsatiāvistisexsatiāverātisexsatiāveritis
3rd pl.exsatiantexsatiābantexsatiābuntexsatiāvērunt
exsatiāvēre
exsatiāverantexsatiāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exsatiemexsatiāremexsatiāverimexsatiāvissem
2nd sg.exsatiēsexsatiārēsexsatiāverīsexsatiāvissēs
3rd sg.exsatietexsatiāretexsatiāveritexsatiāvisset
1st pl.exsatiēmusexsatiārēmusexsatiāverīmusexsatiāvissēmus
2nd pl.exsatiētisexsatiārētisexsatiāverītisexsatiāvissētis
3rd pl.exsatientexsatiārentexsatiāverintexsatiāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exsatiorexsatiābarexsatiābor
2nd sg.exsatiāris
exsatiāre
exsatiābāris
exsatiābāre
exsatiāberis
exsatiābere
3rd sg.exsatiāturexsatiābāturexsatiābitur
1st pl.exsatiāmurexsatiābāmurexsatiābimur
2nd pl.exsatiāminīexsatiābāminīexsatiābiminī
3rd pl.exsatianturexsatiābanturexsatiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exsatierexsatiārer
2nd sg.exsatiēris
exsatiēre
exsatiārēris
exsatiārēre
3rd sg.exsatiēturexsatiārētur
1st pl.exsatiēmurexsatiārēmur
2nd pl.exsatiēminīexsatiārēminī
3rd pl.exsatienturexsatiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exsatiāexsatiāre
pres. 2nd pl.exsatiāteexsatiāminī
fut. 2nd sg.exsatiātōexsatiātor
fut. 3rd sg.exsatiātōexsatiātor
fut. 2nd pl.exsatiātōte—
fut. 3rd pl.exsatiantōexsatiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexsatiāreexsatiārī
perfect infinitiveexsatiāvisseexsatiātum esse
future infinitiveexsatiātūrum esseexsatiātum īrī
present participleexsatiāns—
perfect participle—exsatiātus
future participleexsatiātūrusexsatiandus
gerundexsatiandī, exsatiandō, exsatiandumsupineexsatiātum, exsatiātū

ex-sătio (exat-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to satisfy, to satiate, glut, sate (not ante-Aug.; cf. exsaturo).
I. Lit.: exsatiati cibo vinoque, Liv. 40, 28, 2.—
II. Trop.: enses multo cruore, Sil. 7, 535: tela, Stat. Th. 9, 14: clade exsatiata domus, Ov. M. 8, 542; cf.: Populum Romanum ne morte quidem P. Scipionis exsatiari, Liv. 38, 54, 10: patruum sanguine domus, Tac. A. 3, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexsatiō

Latin ex- Latin satiō Latin exsatiō From ex- + satiō (“to satisfy”).

Quick answers

What does exsatiō mean in Latin?
exsatiō, a verb, means “to satisfy, satiate”.
What are the principal parts of exsatiō?
exsatiō, exsatiāre, exsatiāvī, exsatiātum (first conjugation).
How do you pronounce exsatiō?
In classical Latin, [ɛksˈsa.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsat.t͡si.o].
Where does exsatiō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exsatiō.