noun · femininethird declension
exprōbrātiō
exprōbrātiō f (genitive exprōbrātiōnis)
Classical[ɛk.sproːˈbraː.ti.oː]Ecclesiastical[ek.sproˈbrat.t͡si.o]
Meaning
- reproach
Latīnē defined in Latin in our graded readers
culpae obiectiōexprobrātiō -ōnis (f) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exprōbrātiō | exprōbrātiōnēs |
| genitive | exprōbrātiōnis | exprōbrātiōnum |
| dative | exprōbrātiōnī | exprōbrātiōnibus |
| accusative | exprōbrātiōnem | exprōbrātiōnēs |
| ablative | exprōbrātiōne | exprōbrātiōnibus |
| vocative | exprōbrātiō | exprōbrātiōnēs |
exprō^brātĭo, ōnis, f. id.,
I. a reproaching, upbraiding, reproach (syn. opprobrium; not in Cic.; cf.: probrum, opprobrium, crimen;
vituperatio, reprehensio, maledictum): cuiquam veteris fortunae, Liv. 23, 35, 7: istaec commemoratio quasi exprobratio est immemoris beneficii, Ter. And. 1, 1, 17: crudelitatis, Just. 1, 8: levitatis puerilis, id. 38, 9: in exprobratione esse, Plin. 19, 4, 19, § 57.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
exprobrātiō ōnis, f
exprobro, a reproaching, upbraiding : benefici, T.: cuiquam fortunae, L.
Origins
From exprōbrō (“reproach, upbraid, reprove”) + -tiō, from ex- + probrum (“disgrace, shame”).
In English words that came into English from exprōbrātiō
- exprobrationexprōbrātiō