LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

exprōbrātiō

exprōbrātiō f (genitive exprōbrātiōnis)
Classical[ɛk.sproːˈbraː.ti.oː]Ecclesiastical[ek.sproˈbrat.t͡si.o]

Meaning

  1. reproach

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexprōbrātiōexprōbrātiōnēs
genitiveexprōbrātiōnisexprōbrātiōnum
dativeexprōbrātiōnīexprōbrātiōnibus
accusativeexprōbrātiōnemexprōbrātiōnēs
ablativeexprōbrātiōneexprōbrātiōnibus
vocativeexprōbrātiōexprōbrātiōnēs

exprō^brātĭo, ōnis, f. id.,
I. a reproaching, upbraiding, reproach (syn. opprobrium; not in Cic.; cf.: probrum, opprobrium, crimen; vituperatio, reprehensio, maledictum): cuiquam veteris fortunae, Liv. 23, 35, 7: istaec commemoratio quasi exprobratio est immemoris beneficii, Ter. And. 1, 1, 17: crudelitatis, Just. 1, 8: levitatis puerilis, id. 38, 9: in exprobratione esse, Plin. 19, 4, 19, § 57.

Origins

From exprōbrō (“reproach, upbraid, reprove”) + -tiō, from ex- + probrum (“disgrace, shame”).

In English words that came into English from exprōbrātiō

  • exprobrationexprōbrātiō

Quick answers

What does exprōbrātiō mean in Latin?
exprōbrātiō, a noun, means “reproach”.
What is the genitive of exprōbrātiō?
The genitive singular is exprōbrātiōnis. exprōbrātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce exprōbrātiō?
In classical Latin, [ɛk.sproːˈbraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ek.sproˈbrat.t͡si.o].