adjectivethird-declension two-termination adjective
exprobrābilis
exprobrābilis (neuter exprobrābile)
Classical[ɛk.sproːˈbraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ek.sproˈbraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationworthy of reproach
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | exprobrābilis | exprobrābilis | exprobrābile |
| genitive | exprobrābilis | exprobrābilis | exprobrābilis |
| dative | exprobrābilī | exprobrābilī | exprobrābilī |
| accusative | exprobrābilem | exprobrābilem | exprobrābile |
| ablative | exprobrābilī | exprobrābilī | exprobrābilī |
| vocative | exprobrābilis | exprobrābilis | exprobrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | exprobrābilēs | exprobrābilēs | exprobrābilia |
| genitive | exprobrābilium | exprobrābilium | exprobrābilium |
| dative | exprobrābilibus | exprobrābilibus | exprobrābilibus |
| accusative | exprobrābilīs exprobrābilēs | exprobrābilīs exprobrābilēs | exprobrābilia |
| ablative | exprobrābilibus | exprobrābilibus | exprobrābilibus |
| vocative | exprobrābilēs | exprobrābilēs | exprobrābilia |
exprō^brābĭlis, e, adj. exprobro,
I. worthy of reproach, Vulg. Prov. 18, 1; 25, 16 al.
Origins
From exprobrō, exprobrāre (“reproach, reprove”) (stem exprobrā-) + -bilis.