LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

exprobrābilis

exprobrābilis (neuter exprobrābile)
Classical[ɛk.sproːˈbraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ek.sproˈbraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationworthy of reproach

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeexprobrābilisexprobrābilisexprobrābile
genitiveexprobrābilisexprobrābilisexprobrābilis
dativeexprobrābilīexprobrābilīexprobrābilī
accusativeexprobrābilemexprobrābilemexprobrābile
ablativeexprobrābilīexprobrābilīexprobrābilī
vocativeexprobrābilisexprobrābilisexprobrābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeexprobrābilēsexprobrābilēsexprobrābilia
genitiveexprobrābiliumexprobrābiliumexprobrābilium
dativeexprobrābilibusexprobrābilibusexprobrābilibus
accusativeexprobrābilīs
exprobrābilēs
exprobrābilīs
exprobrābilēs
exprobrābilia
ablativeexprobrābilibusexprobrābilibusexprobrābilibus
vocativeexprobrābilēsexprobrābilēsexprobrābilia

exprō^brābĭlis, e, adj. exprobro,
I. worthy of reproach, Vulg. Prov. 18, 1; 25, 16 al.

Origins

From exprobrō, exprobrāre (“reproach, reprove”) (stem exprobrā-) + -bilis.

Quick answers

What does exprobrābilis mean in Latin?
exprobrābilis, a adjective, means “worthy of reproach”.
How do you pronounce exprobrābilis?
In classical Latin, [ɛk.sproːˈbraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ek.sproˈbraː.bi.lis].