LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

expiātiō

expiātiō f (genitive expiātiōnis)

Meaning

  1. satisfaction, atonement, expiation, purification

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexpiātiōexpiātiōnēs
genitiveexpiātiōnisexpiātiōnum
dativeexpiātiōnīexpiātiōnibus
accusativeexpiātiōnemexpiātiōnēs
ablativeexpiātiōneexpiātiōnibus
vocativeexpiātiōexpiātiōnēs

expĭātĭo, ōnis, f. expio,
I. satisfaction, atonement, expiation (rare but class.): at vero scelerum in homines atque impietatum nulla expiatio est, * Cic. Leg. 1, 14, 40: foederis rupti, Liv. 9, 1, 4; Vulg. Exod. 29, 36 al.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin expiātiō From expiō + -tiō.

Descendants
  • Catalanexpiació
  • Englishexpiation
  • Frenchexpiation
  • Italianespiazione
  • Portugueseexpiação
  • Spanishexpiación
  • Galicianexpiación

Quick answers

What does expiātiō mean in Latin?
expiātiō, a noun, means “satisfaction, atonement, expiation, purification”.
What is the genitive of expiātiō?
The genitive singular is expiātiōnis. expiātiō is feminine, third declension.