verbfirst conjugation
exoniō
exoniō (present infinitive exoniāre, perfect active exoniāvī, supine exoniātum)
Meaning
- Medieval Latinto excuse from court, to essoin
- Medieval Latinto accept an excuse; to prorogue a court
- Medieval Latinto give as an excuse that
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exoniō | exoniābam | exoniābō | exoniāvī | exoniāveram | exoniāverō |
| 2nd sg. | exoniās | exoniābās | exoniābis | exoniāvistī | exoniāverās | exoniāveris |
| 3rd sg. | exoniat | exoniābat | exoniābit | exoniāvit | exoniāverat | exoniāverit |
| 1st pl. | exoniāmus | exoniābāmus | exoniābimus | exoniāvimus | exoniāverāmus | exoniāverimus |
| 2nd pl. | exoniātis | exoniābātis | exoniābitis | exoniāvistis | exoniāverātis | exoniāveritis |
| 3rd pl. | exoniant | exoniābant | exoniābunt | exoniāvērunt exoniāvēre | exoniāverant | exoniāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exoniem | exoniārem | exoniāverim | exoniāvissem |
| 2nd sg. | exoniēs | exoniārēs | exoniāverīs | exoniāvissēs |
| 3rd sg. | exoniet | exoniāret | exoniāverit | exoniāvisset |
| 1st pl. | exoniēmus | exoniārēmus | exoniāverīmus | exoniāvissēmus |
| 2nd pl. | exoniētis | exoniārētis | exoniāverītis | exoniāvissētis |
| 3rd pl. | exonient | exoniārent | exoniāverint | exoniāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exonior | exoniābar | exoniābor |
| 2nd sg. | exoniāris exoniāre | exoniābāris exoniābāre | exoniāberis exoniābere |
| 3rd sg. | exoniātur | exoniābātur | exoniābitur |
| 1st pl. | exoniāmur | exoniābāmur | exoniābimur |
| 2nd pl. | exoniāminī | exoniābāminī | exoniābiminī |
| 3rd pl. | exoniantur | exoniābantur | exoniābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exonier | exoniārer |
| 2nd sg. | exoniēris exoniēre | exoniārēris exoniārēre |
| 3rd sg. | exoniētur | exoniārētur |
| 1st pl. | exoniēmur | exoniārēmur |
| 2nd pl. | exoniēminī | exoniārēminī |
| 3rd pl. | exonientur | exoniārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exoniā | exoniāre |
| pres. 2nd pl. | exoniāte | exoniāminī |
| fut. 2nd sg. | exoniātō | exoniātor |
| fut. 3rd sg. | exoniātō | exoniātor |
| fut. 2nd pl. | exoniātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exoniantō | exoniantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exoniāre | exoniārī |
| perfect infinitive | exoniāvisse | exoniātum esse |
| future infinitive | exoniātūrum esse | exoniātum īrī |
| present participle | exoniāns | — |
| perfect participle | — | exoniātus |
| future participle | exoniātūrus | exoniandus |
gerundexoniandī, exoniandō, exoniandumsupineexoniātum, exoniātū
Origins
From ex- + sonium + -ō, from Proto-West Germanic *sunnju (“care, need”). The spelling may reflect conflation with onus (“burden”).
Descendants
- Englishessoinfrom Old French essoignier
In English words that came into English from exoniō
- essoinexoniō