noun · femininethird declension
excōgitātiō
excōgitātiō f (genitive excōgitātiōnis)
Meaning
- contriving, devising, inventing
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | excōgitātiō | excōgitātiōnēs |
| genitive | excōgitātiōnis | excōgitātiōnum |
| dative | excōgitātiōnī | excōgitātiōnibus |
| accusative | excōgitātiōnem | excōgitātiōnēs |
| ablative | excōgitātiōne | excōgitātiōnibus |
| vocative | excōgitātiō | excōgitātiōnēs |
excōgĭtātĭo, ōnis, f. excogito,
I. a thinking out, a contriving, devising, inventing (syn. inventio):
quid? illa vis quae tandem est, quae investigat occulta, quae inventio atque excogitatio dicitur? Cic. Tusc. 1, 25, 61: excogitationem non habent difficilem, may be thought out without difficulty, id. de Or. 2, 27, 120: hominum malae artis, Vulg. Sap. 15, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
excōgitātiō ōnis, f
excogito, a thinking out, contriving, inventing : excogitationem non habent difficilem, may be thought out without difficulty .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin excōgitātiō From excōgitō + -tiō.
Descendants
- Englishexcogitation
- Frenchexcogitation
- Italianescogitazione
In English words that came into English from excōgitātiō
- excogitationexcōgitātiō