verbfirst conjugation
exaugurō
exaugurō (present infinitive exaugurāre, perfect active exaugurāvī, supine exaugurātum)
Classical[ɛkˈsau̯.ɡʊ.roː]Ecclesiastical[eɡˈzaːu̯.ɡu.ro]
Meaning
- transitiveto deconsecrate
- transitiveto profane, to desecrate
exaugurare fana sacellaque statuit
Livy, Ab Urbe Condita Translated by Rev. Canon Roberts.I, 55
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exaugurō | exaugurābam | exaugurābō | exaugurāvī | exaugurāveram | exaugurāverō |
| 2nd sg. | exaugurās | exaugurābās | exaugurābis | exaugurāvistī | exaugurāverās | exaugurāveris |
| 3rd sg. | exaugurat | exaugurābat | exaugurābit | exaugurāvit | exaugurāverat | exaugurāverit |
| 1st pl. | exaugurāmus | exaugurābāmus | exaugurābimus | exaugurāvimus | exaugurāverāmus | exaugurāverimus |
| 2nd pl. | exaugurātis | exaugurābātis | exaugurābitis | exaugurāvistis | exaugurāverātis | exaugurāveritis |
| 3rd pl. | exaugurant | exaugurābant | exaugurābunt | exaugurāvērunt exaugurāvēre | exaugurāverant | exaugurāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exaugurem | exaugurārem | exaugurāverim | exaugurāvissem |
| 2nd sg. | exaugurēs | exaugurārēs | exaugurāverīs | exaugurāvissēs |
| 3rd sg. | exauguret | exaugurāret | exaugurāverit | exaugurāvisset |
| 1st pl. | exaugurēmus | exaugurārēmus | exaugurāverīmus | exaugurāvissēmus |
| 2nd pl. | exaugurētis | exaugurārētis | exaugurāverītis | exaugurāvissētis |
| 3rd pl. | exaugurent | exaugurārent | exaugurāverint | exaugurāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exauguror | exaugurābar | exaugurābor |
| 2nd sg. | exaugurāris exaugurāre | exaugurābāris exaugurābāre | exaugurāberis exaugurābere |
| 3rd sg. | exaugurātur | exaugurābātur | exaugurābitur |
| 1st pl. | exaugurāmur | exaugurābāmur | exaugurābimur |
| 2nd pl. | exaugurāminī | exaugurābāminī | exaugurābiminī |
| 3rd pl. | exaugurantur | exaugurābantur | exaugurābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exaugurer | exaugurārer |
| 2nd sg. | exaugurēris exaugurēre | exaugurārēris exaugurārēre |
| 3rd sg. | exaugurētur | exaugurārētur |
| 1st pl. | exaugurēmur | exaugurārēmur |
| 2nd pl. | exaugurēminī | exaugurārēminī |
| 3rd pl. | exaugurentur | exaugurārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exaugurā | exaugurāre |
| pres. 2nd pl. | exaugurāte | exaugurāminī |
| fut. 2nd sg. | exaugurātō | exaugurātor |
| fut. 3rd sg. | exaugurātō | exaugurātor |
| fut. 2nd pl. | exaugurātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exaugurantō | exaugurantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exaugurāre | exaugurārī |
| perfect infinitive | exaugurāvisse | exaugurātum esse |
| future infinitive | exaugurātūrum esse | exaugurātum īrī |
| present participle | exaugurāns | — |
| perfect participle | — | exaugurātus |
| future participle | exaugurātūrus | exaugurandus |
gerundexaugurandī, exaugurandō, exaugurandumsupineexaugurātum, exaugurātū
ex-augŭro, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to apply to profane uses a thing which has been consecrated, to desecrate, profane (very rare): fana, Cato ap. Fest. s. v. NEQVITVM, p. 162, 32 Müll.; cf. Liv. 1, 55:
vestalem, Gell. 6, 7, 14: sacerdotes, Capitol. M. Aurel. 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-augurō —, —, āre,
to desecrate, make profane: fana sacellaque, L.
Origins
From ex- (“ex-: undo”) + augurāre (“to act as augur, to consecrate”), from augur + -āre (suffix forming verbs).
Italo-Romance
- Italiansciagurare
- Italiansciagurato
Borrowings
- Englishexaugurate
In English words that came into English from exaugurō
- exaugurateexauguratus
- exaugurationexauguratio