verbfirst conjugation
exauctōrō
exauctōrō (present infinitive exauctōrāre, perfect active exauctōrāvī, supine exauctōrātum)
Classical[ɛk.sau̯kˈtoː.roː]Ecclesiastical[eɡ.zau̯kˈtɔː.ro]
Meaning
- honourably
- dishonourably
Caesar excussis probationibus centurionem exauctoravit atque etiam relegavit.
Caesar, on the examined evidence, discharged and furthermore banished the centurion.61 CE – c. 112 CE, Plinius Minor, Epistulae 6.31 - figurativelyto dismiss, discard or cashier (for ignominious cause)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mīlitiā solūtusexauctōrātus -a -um — in IVLIANVS III: Persia, ch. 17
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exauctōrō | exauctōrābam | exauctōrābō | exauctōrāvī | exauctōrāveram | exauctōrāverō exauctōrārō |
| 2nd sg. | exauctōrās | exauctōrābās | exauctōrābis | exauctōrāvistī exauctōrāstī | exauctōrāverās exauctōrārās | exauctōrāveris |
| 3rd sg. | exauctōrat | exauctōrābat | exauctōrābit | exauctōrāvit | exauctōrāverat exauctōrārat | exauctōrāverit exauctōrārit |
| 1st pl. | exauctōrāmus | exauctōrābāmus | exauctōrābimus | exauctōrāvimus | exauctōrāverāmus | exauctōrāverimus exauctōrārimus |
| 2nd pl. | exauctōrātis | exauctōrābātis | exauctōrābitis | exauctōrāvistis exauctōrāstis | exauctōrāverātis exauctōrārātis | exauctōrāveritis exauctōrāritis |
| 3rd pl. | exauctōrant | exauctōrābant | exauctōrābunt | exauctōrāvērunt exauctōrāvēre, exauctōrārunt | exauctōrāverant exauctōrārant | exauctōrāverint exauctōrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exauctōrem | exauctōrārem | exauctōrāverim exauctōrārim | exauctōrāvissem exauctōrāssem |
| 2nd sg. | exauctōrēs | exauctōrārēs | exauctōrāverīs | exauctōrāvissēs exauctōrāssēs |
| 3rd sg. | exauctōret | exauctōrāret | exauctōrāverit exauctōrārit | exauctōrāvisset exauctōrāsset |
| 1st pl. | exauctōrēmus | exauctōrārēmus | exauctōrāverīmus exauctōrārīmus | exauctōrāvissēmus exauctōrāssēmus |
| 2nd pl. | exauctōrētis | exauctōrārētis | exauctōrāverītis exauctōrārītis | exauctōrāvissētis exauctōrāssētis |
| 3rd pl. | exauctōrent | exauctōrārent | exauctōrāverint exauctōrārint | exauctōrāvissent exauctōrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exauctōror | exauctōrābar | exauctōrābor |
| 2nd sg. | exauctōrāris exauctōrāre | exauctōrābāris exauctōrābāre | exauctōrāberis exauctōrābere |
| 3rd sg. | exauctōrātur | exauctōrābātur | exauctōrābitur |
| 1st pl. | exauctōrāmur | exauctōrābāmur | exauctōrābimur |
| 2nd pl. | exauctōrāminī | exauctōrābāminī | exauctōrābiminī |
| 3rd pl. | exauctōrantur | exauctōrābantur | exauctōrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exauctōrer | exauctōrārer |
| 2nd sg. | exauctōrēris exauctōrēre | exauctōrārēris exauctōrārēre |
| 3rd sg. | exauctōrētur | exauctōrārētur |
| 1st pl. | exauctōrēmur | exauctōrārēmur |
| 2nd pl. | exauctōrēminī | exauctōrārēminī |
| 3rd pl. | exauctōrentur | exauctōrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exauctōrā | exauctōrāre |
| pres. 2nd pl. | exauctōrāte | exauctōrāminī |
| fut. 2nd sg. | exauctōrātō | exauctōrātor |
| fut. 3rd sg. | exauctōrātō | exauctōrātor |
| fut. 2nd pl. | exauctōrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exauctōrantō | exauctōrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exauctōrāre | exauctōrārī |
| perfect infinitive | exauctōrāvisse exauctōrāsse | exauctōrātum esse |
| future infinitive | exauctōrātūrum esse | exauctōrātum īrī |
| present participle | exauctōrāns | — |
| perfect participle | — | exauctōrātus exauctōrāta, exauctōrātā, exauctōrātae, exauctōrātam, exauctōrātārum, exauctōrātās, exauctōrātī, exauctōrātōrum, exauctōrātōs |
| future participle | exauctōrātūrus exauctōrātūra, exauctōrātūrā, exauctōrātūrae, exauctōrātūram, exauctōrātūrārum, exauctōrātūrās, exauctōrātūre, exauctōrātūrī, exauctōrātūrīs, exauctōrātūrō, exauctōrātūrōrum, exauctōrātūrōs, exauctōrātūrum | exauctōrandus exauctōranda, exauctōrandā, exauctōrandae, exauctōrandam, exauctōrandārum, exauctōrandās, exauctōrande, exauctōrandīs, exauctōrandōrum, exauctōrandōs |
gerundexauctōrandī, exauctōrandō, exauctōrandumsupineexauctōrātum, exauctōrātū
ex-auctōro, āvi, ātum, 1, v. a. Milit. t. t.,
I. to discharge from service (after sixteen years of service, before the end of the usual term of twenty years, i. e. before the regular missio; see missio. This discharge was either an honorable one or a punishment. The honorably discharged soldiers remained four years in the army as a separate corps under a vexillum, with peculiar privileges; cf. mitto, dimitto).
I. Prop.
A. Of an honorable discharge (not ante-Aug.):
omnes milites exauctorati domum dimitterentur, Liv. 32, 1; 25, 20; 29, 1; 36, 40 fin.; 41, 5 fin.; Suet. Tib. 30; Tac. A. 1, 36 fin.: milites licentia sola se, ubi velint, exauctorent, Liv. 8, 34, 9.—B. In a bad sense, to dismiss, cashier on account of a crime = dimittere ignominiae causa, Dig. 3, 2, 2, § 2; Suet. Aug. 24; id. Vitell. 10; id. Vesp. 8; Tac. H. 1, 20; Plin. Ep. 6, 31, 5; cf. Dict. of Antiq. p. 638 a.—*
II. Trop.:
verba exauctorata a sequenti aetate repudiataque, discarded, obsolete, Macr. S. 1, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ex-auctōrō āvī, ātus, āre,
to discharge from service, release from the military oath: exercitus velut exauctoratus morte ducis, L.: milites exauctorati, L.: se, i. e. to quit the service, L.: exauctorati tribuni, cashiered, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinexauctōrō
Latin ex- Latin auctōrō Latin exauctōrō From ex- + auctōrō.
Descendants
- Englishexauthorate
- Italianesautorare