LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

ēsuriō1

ēsuriō (present infinitive ēsurīre, perfect active ēsurīvī or ēsuriī, supine ēsurītum)
Classical[eːˈsʊ.ri.oː]Ecclesiastical[eˈs̬uː.ri.o]

Meaning

  1. to be hungry, to hunger for something
    Ēsurīsne? – (Ita,) ēsuriō.Are you hungry? – (Yes,) I am hungry.
    Dixit autem eis Jesus: Ego sum panis vitae: qui venit ad me, non esuriet, et qui credit in me, non sitiet umquam.And Jesus said to them: I am the bread of life; he who comes to me will not hunger, and he who believes in me will not ever thirst.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate John.6.35

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fames · Esuries · Inedia

Fames is hunger from want of food, like λιμός, in opp. to satietas; whereas esuries is hunger from an empty and craving stomach, in opp. to sitis; lastly, inedia is not eating, in a general sense, without reference to the cause, though for the most part from a voluntary resolution, like ἀσιτία. Hence fame and esurie perire mean to die of hunger, whereas inedia perire means to starve one’s self to death. (iii. 119.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēsuriōēsuriēbamēsuriamēsurīvī
ēsuriī
ēsurīveram
ēsurieram
ēsurīverō
ēsurierō
2nd sg.ēsurīsēsuriēbāsēsuriēsēsurīvistī
ēsuriistī
ēsurīverās
ēsurierās
ēsurīveris
ēsurieris
3rd sg.ēsuritēsuriēbatēsurietēsurīvit
ēsuriit
ēsurīverat
ēsurierat
ēsurīverit
ēsurierit
1st pl.ēsurīmusēsuriēbāmusēsuriēmusēsurīvimus
ēsuriimus
ēsurīverāmus
ēsurierāmus
ēsurīverimus
ēsurierimus
2nd pl.ēsurītisēsuriēbātisēsuriētisēsurīvistis
ēsuriistis
ēsurīverātis
ēsurierātis
ēsurīveritis
ēsurieritis
3rd pl.ēsuriuntēsuriēbantēsurientēsurīvērunt
ēsurīvēre, ēsuriērunt, ēsuriēre
ēsurīverant
ēsurierant
ēsurīverint
ēsurierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēsuriamēsurīremēsurīverim
ēsurierim
ēsurīvissem
ēsuriissem
2nd sg.ēsuriāsēsurīrēsēsurīverīs
ēsurierīs
ēsurīvissēs
ēsuriissēs
3rd sg.ēsuriatēsurīretēsurīverit
ēsurierit
ēsurīvisset
ēsuriisset, ēsurīsset
1st pl.ēsuriāmusēsurīrēmusēsurīverīmus
ēsurierīmus
ēsurīvissēmus
ēsuriissēmus
2nd pl.ēsuriātisēsurīrētisēsurīverītis
ēsurierītis
ēsurīvissētis
ēsuriissētis
3rd pl.ēsuriantēsurīrentēsurīverint
ēsurierint
ēsurīvissent
ēsuriissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ēsuriorēsuriēbarēsuriar
2nd sg.ēsurīris
ēsurīre
ēsuriēbāris
ēsuriēbāre
ēsuriēris
ēsuriēre
3rd sg.ēsurīturēsuriēbāturēsuriētur
1st pl.ēsurīmurēsuriēbāmurēsuriēmur
2nd pl.ēsurīminīēsuriēbāminīēsuriēminī
3rd pl.ēsuriunturēsuriēbanturēsurientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ēsuriarēsurīrer
2nd sg.ēsuriāris
ēsuriāre
ēsurīrēris
ēsurīrēre
3rd sg.ēsuriāturēsurīrētur
1st pl.ēsuriāmurēsurīrēmur
2nd pl.ēsuriāminīēsurīrēminī
3rd pl.ēsurianturēsurīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēsurīēsurīre
pres. 2nd pl.ēsurīteēsurīminī
fut. 2nd sg.ēsurītōēsurītor
fut. 3rd sg.ēsurītōēsurītor
fut. 2nd pl.ēsurītōte—
fut. 3rd pl.ēsuriuntōēsuriuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēsurīreēsurīrī
perfect infinitiveēsurīvisse
ēsuriisse
ēsurītum esse
future infinitiveēsurītūrum esseēsurītum īrī
present participleēsuriēns—
perfect participle—ēsurītus
ēsurīta, ēsurītā, ēsurītae, ēsurītam, ēsurītārum, ēsurītās, ēsurītī, ēsurītōrum, ēsurītōs
future participleēsurītūrus
ēsurītūra, ēsurītūrā, ēsurītūrae, ēsurītūram, ēsurītūrārum, ēsurītūrās, ēsurītūre, ēsurītūrī, ēsurītūrīs, ēsurītūrō, ēsurītūrōrum, ēsurītūrōs, ēsurītūrum
ēsuriendus
ēsuriundus, ēsurienda, ēsuriendā, ēsuriendae, ēsuriendam, ēsuriendārum, ēsuriendās, ēsuriende, ēsuriendīs, ēsuriendōrum, ēsuriendōs
gerundēsuriendī, ēsuriendō, ēsuriendumsupineēsurītum, ēsurītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

esurire
to be hungry.

ēsŭrĭo (ess-), no
I. perf., ītum, īre (fut. esuribo, Pompon. and Nov. ap. Non. 479 sq.; Pompon. v. 64; Nov. v. 22 Rib.), v. desid. n. and a. [1. edo], to desire to eat, to suffer hunger, be hungry, to hunger.
I. Lit. (class.), Plaut. Capt. 4, 2, 86; 4, 4, 4; id. Cas. 3, 6, 6 et saep.; Cic. Tusc. 5, 34; Cic. Verr. 2, 5, 34; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 17 fin.; Hor. S. 1, 2, 115; 1, 3, 93 et saep.: esuriendi semper inexplebilis aviditas, canine hunger, Plin. 11, 54, 118, § 283.—In the part. fut. act.: (spes est) nos esurituros satis, Ter. Heaut. 5, 2, 28.—Poet. in the pass.: nil ibi, quod nobis esuriatur, erit, which I should long for, Ov. Pont. 1, 10, 10.—
B. Transf., Plin. 17, 2, 2, § 12: vellera esuriunt, i. e. imbibe the color, id. 9, 39, 64, § 138. —
II. Trop. (post-Aug.): quid tibi divitiis opus est, quae esurire cogunt? Curt. 7, 8, 20.—Act.: aurum, Plin. 33, 10, 47, § 134 (dub. Jan. usurpasset).—Adv.: ēsŭrĭen-ter, hungrily, App. M. 10, p. 246.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁ed-
  2. Proto-Indo-European*h₁édti
  3. Proto-Italic*edō
  4. Latinēsuriō

Latin -turiō Latin ēsuriō From edō (“to eat”, supine stem ēs-) + -turiō (desiderative suffix).

Descendants
  • Englishesurient

In English words that came into English from ēsuriō

  • esurientēsurient
noun · masculinethird declension
ēsuriō2
ēsuriō m (genitive ēsuriōnis)
Classical[eːˈsʊ.ri.oː]Ecclesiastical[eˈs̬uː.ri.o]

Meaning

  1. a person that is hungry, a hungry man

Declension

declension
formsingularplural
nominativeēsuriōēsuriōnēs
genitiveēsuriōnisēsuriōnum
dativeēsuriōnīēsuriōnibus
accusativeēsuriōnemēsuriōnēs
ablativeēsuriōneēsuriōnibus
vocativeēsuriōēsuriōnēs

ēsŭrĭo (ess-), ōnis, m. 1. esurio,
I. a hungry person, Petr. 44, 2.—In a punning jest, with saturio, Plaut. Pers. 1, 3, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁ed-
  2. Proto-Indo-European*h₁édti
  3. Proto-Italic*edō
  4. Latinēsuriō

Latin -turiō Latin ēsuriō Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō Latin ēsuriō From ēsuriō (“to be hungry”) + -ō.

Quick answers

What does ēsuriō mean in Latin?
ēsuriō, a verb, means “to be hungry, to hunger for something”.
What are the principal parts of ēsuriō?
ēsuriō, ēsurīre, ēsurīvī, ēsurītum (fourth conjugation).
How do you pronounce ēsuriō?
In classical Latin, [eːˈsʊ.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈs̬uː.ri.o].
Where does ēsuriō come from?
Proto-Indo-European *h₁ed- → Proto-Indo-European *h₁édti → Proto-Italic *edō → Latin ēsuriō.