noun · femininethird declension
ērū̆ctātiō
ērū̆ctātiō f (genitive ērū̆ctātiōnis)
Classical[eː.ruːkˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[e.rukˈtat.t͡si.o]
Meaning
- Late Latineructation, burp, belch
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ērū̆ctātiō | ērū̆ctātiōnēs |
| genitive | ērū̆ctātiōnis | ērū̆ctātiōnum |
| dative | ērū̆ctātiōnī | ērū̆ctātiōnibus |
| accusative | ērū̆ctātiōnem | ērū̆ctātiōnēs |
| ablative | ērū̆ctātiōne | ērū̆ctātiōnibus |
| vocative | ērū̆ctātiō | ērū̆ctātiōnēs |
ēructātĭo, ōnis, f. eructo,
I. a casting or throwing upward (post-class. and rare): altera (exhalatio) arida est atque animae similis, quae terrenis eructationibus surgit, App. de Mundo, p. 60, 40.—
II. Transf., an utterance: judiciorum Dei per voces prophetarum, Hilar. in Psa. 41, 12.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin ērū̆ctātiō From ērū̆ctō + -tiō.
Descendants
- Frenchéructation
- GermanEruktation