noun · neutersecond declension
epinīcium
epinīcium n (genitive epinīciī or epinīcī)
Meaning
- song of victory, epinicion
121 CE, Suetonius, De vita Caesarum Nero 43
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | epinīcium epinīkion | epinīcia epinīkia |
| genitive | epinīciī epinīcī, epinīkiī | epinīciōrum epinīkiōrum |
| dative | epinīciō epinīkiō | epinīciīs epinīkiīs |
| accusative | epinīcium epinīkion | epinīcia epinīkia |
| ablative | epinīciō epinīkiō | epinīciīs epinīkiīs |
| vocative | epinīcium epinīkion | epinīcia epinīkia |
ĕpĭnīcĭum, ii, n., = ἐπινίκιον,
I. a song of victory:
canere, Vulg. 1 Par. 15, 21.— Plur.: cantare, Suet. Ner. 43 fin.—II. Transf., in plur., a festival for victory:
agere Hierosolymis, Vulg. 2 Macc. 8, 33.Origins
Borrowed from Ancient Greek ἐπινίκιον (epiníkion).