proper noun · masculinefirst declension
Ēliās
Ēliās m sg (genitive Ēliae)
Classical[ˈeː.li.aːs]Ecclesiastical[ˈɛː.li.as]
Meaning
- Elias
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Ēliās | — |
| genitive | Ēliae | — |
| dative | Ēliae | — |
| accusative | Ēliān | — |
| ablative | Ēliā | — |
| vocative | Ēliā | — |
Ēlĭas, ădis, v. Elis, II. D.
Ēlīās (Helias), ae, and Elia, ae, m.,
I. Elijah, a prophet of the Jews: form Elias, Lact. 4, 11, 6; form Elia, Prud. Cath. 7, 27.
Origins
Borrowed from Ancient Greek Ἠλίας (Ēlías), from Biblical Hebrew אֵלִיָּה (Ēliyā́, “Jah is my God”).
Descendants
- FrenchÉliefrom Old French Elyas
- EnglishEliefrom Old French Elyas
- ItalianElia
- RomanianIlie
- CatalanElies
- EnglishElias
- FrenchEllias
- GermanElias
- GermanElia
- EnglishEllisfrom Middle English Elis