adjectivefirst/second-declension adjective
elegīacus
elegīacus (feminine elegīaca, neuter elegīacum)
Classical[ɛ.ɫɛˈɡiː.a.kʊs]Ecclesiastical[e.leˈd͡ʒiː.a.kus]
Meaning
- adjectiverelationalelegiac, pertaining to the elegy
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | elegīacus | elegīaca | elegīacum |
| genitive | elegīacī | elegīacae | elegīacī |
| dative | elegīacō | elegīacae | elegīacō |
| accusative | elegīacum | elegīacam | elegīacum |
| ablative | elegīacō | elegīacā | elegīacō |
| vocative | elegīace | elegīaca | elegīacum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | elegīacī | elegīacae | elegīaca |
| genitive | elegīacōrum | elegīacārum | elegīacōrum |
| dative | elegīacīs | elegīacīs | elegīacīs |
| accusative | elegīacōs | elegīacās | elegīaca |
| ablative | elegīacīs | elegīacīs | elegīacīs |
| vocative | elegīacī | elegīacae | elegīaca |
ĕlĕgī^ăcus, a, um, adj., = ἐλεγιακός,
I. elegiac:
carmen, Diom. p. 507 P.; Serv. p. 1824 ib.; Mart. Cap. 5, 168.Origins
Borrowed from Ancient Greek ἐλεγειακός (elegeiakós). By surface analysis, elegīa + -acus.
Descendants
- Frenchélégiaque
In English words that came into English from elegīacus
- elegiacelegīacus