LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no perfect stem

effūtiō

effūtiō (present infinitive effūtīre, supine effūtītum)
Classical[ɛfˈfuː.ti.oː]Ecclesiastical[efˈfut.t͡si.o]

Meaning

  1. to babble, chatter, talk idly
  2. to blab, tell secrets

Conjugation conjugation 4 no-perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.effūtiōeffūtiēbameffūtiam———
2nd sg.effūtīseffūtiēbāseffūtiēs———
3rd sg.effūtiteffūtiēbateffūtiet———
1st pl.effūtīmuseffūtiēbāmuseffūtiēmus———
2nd pl.effūtītiseffūtiēbātiseffūtiētis———
3rd pl.effūtiunteffūtiēbanteffūtient———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.effūtiameffūtīrem——
2nd sg.effūtiāseffūtīrēs——
3rd sg.effūtiateffūtīret——
1st pl.effūtiāmuseffūtīrēmus——
2nd pl.effūtiātiseffūtīrētis——
3rd pl.effūtianteffūtīrent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.effūtioreffūtiēbareffūtiar
2nd sg.effūtīris
effūtīre
effūtiēbāris
effūtiēbāre
effūtiēris
effūtiēre
3rd sg.effūtītureffūtiēbātureffūtiētur
1st pl.effūtīmureffūtiēbāmureffūtiēmur
2nd pl.effūtīminīeffūtiēbāminīeffūtiēminī
3rd pl.effūtiuntureffūtiēbantureffūtientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.effūtiareffūtīrer
2nd sg.effūtiāris
effūtiāre
effūtīrēris
effūtīrēre
3rd sg.effūtiātureffūtīrētur
1st pl.effūtiāmureffūtīrēmur
2nd pl.effūtiāminīeffūtīrēminī
3rd pl.effūtiantureffūtīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.effūtīeffūtīre
pres. 2nd pl.effūtīteeffūtīminī
fut. 2nd sg.effūtītōeffūtītor
fut. 3rd sg.effūtītōeffūtītor
fut. 2nd pl.effūtītōte—
fut. 3rd pl.effūtiuntōeffūtiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveeffūtīreeffūtīrī
perfect infinitive—effūtītum esse
future infinitiveeffūtītūrum esseeffūtītum īrī
present participleeffūtiēns—
perfect participle—effūtītus
future participleeffūtītūruseffūtiendus
effūtiundus
gerundeffūtiendī, effūtiendō, effūtiendumsupineeffūtītum, effūtītū

ef-fūtĭo, no
I. perf., ītum, 4, v. a. FVTIO, acc. to Prisc. p. 631 P., to blab out, babble forth, to prate, chatter, utter (class.): multa ore, Lucr. 5, 910; so, aliquid, Cic. N. D. 1, 30, 84; * Hor. A. P. 231; Gell. 5, 1; cf.: effutita temere (vaticinia), Cic. Div. 2, 55, 113: de mundo, id. N. D. 2, 37, 94.—
II. Absol.
(a). To blab, tell secrets: eo perperam olim dixi, ne vos foris effutiretis; and absol., Ter. Ph. 5, 1, 19.—
(b). To talk idly: ex tempore, Cic. Tusc. 5, 31, 88.

Origins

From ex- + a root *fūtō (“to strike”) also found in confūtō, refūtō, and perhaps fūtilis and futuō.

Quick answers

What does effūtiō mean in Latin?
effūtiō, a verb, means “to babble, chatter, talk idly; to blab, tell secrets”.
What are the principal parts of effūtiō?
effūtiō, effūtīre, effūtītum (fourth conjugation, no perfect stem).
How do you pronounce effūtiō?
In classical Latin, [ɛfˈfuː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [efˈfut.t͡si.o].