verbfirst conjugation
efflāgitō
efflāgitō (present infinitive efflāgitāre, perfect active efflāgitāvī, supine efflāgitātum)
Classical[ɛfˈfɫaː.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[efˈflaː.d͡ʒi.to]
Meaning
- to request earnestly, demand urgently, insist
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | efflāgitō | efflāgitābam | efflāgitābō | efflāgitāvī | efflāgitāveram | efflāgitāverō efflāgitārō |
| 2nd sg. | efflāgitās | efflāgitābās | efflāgitābis | efflāgitāvistī efflāgitāstī | efflāgitāverās efflāgitārās | efflāgitāveris |
| 3rd sg. | efflāgitat | efflāgitābat | efflāgitābit | efflāgitāvit | efflāgitāverat efflāgitārat | efflāgitāverit efflāgitārit |
| 1st pl. | efflāgitāmus | efflāgitābāmus | efflāgitābimus | efflāgitāvimus | efflāgitāverāmus | efflāgitāverimus efflāgitārimus |
| 2nd pl. | efflāgitātis | efflāgitābātis | efflāgitābitis | efflāgitāvistis efflāgitāstis | efflāgitāverātis efflāgitārātis | efflāgitāveritis efflāgitāritis |
| 3rd pl. | efflāgitant | efflāgitābant | efflāgitābunt | efflāgitāvērunt efflāgitāvēre, efflāgitārunt | efflāgitāverant efflāgitārant | efflāgitāverint efflāgitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | efflāgitem | efflāgitārem | efflāgitāverim efflāgitārim | efflāgitāvissem efflāgitāssem |
| 2nd sg. | efflāgitēs | efflāgitārēs | efflāgitāverīs | efflāgitāvissēs efflāgitāssēs |
| 3rd sg. | efflāgitet | efflāgitāret | efflāgitāverit efflāgitārit | efflāgitāvisset efflāgitāsset |
| 1st pl. | efflāgitēmus | efflāgitārēmus | efflāgitāverīmus efflāgitārīmus | efflāgitāvissēmus efflāgitāssēmus |
| 2nd pl. | efflāgitētis | efflāgitārētis | efflāgitāverītis efflāgitārītis | efflāgitāvissētis efflāgitāssētis |
| 3rd pl. | efflāgitent | efflāgitārent | efflāgitāverint efflāgitārint | efflāgitāvissent efflāgitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | efflāgitor | efflāgitābar | efflāgitābor |
| 2nd sg. | efflāgitāris efflāgitāre | efflāgitābāris efflāgitābāre | efflāgitāberis efflāgitābere |
| 3rd sg. | efflāgitātur | efflāgitābātur | efflāgitābitur |
| 1st pl. | efflāgitāmur | efflāgitābāmur | efflāgitābimur |
| 2nd pl. | efflāgitāminī | efflāgitābāminī | efflāgitābiminī |
| 3rd pl. | efflāgitantur | efflāgitābantur | efflāgitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | efflāgiter | efflāgitārer |
| 2nd sg. | efflāgitēris efflāgitēre | efflāgitārēris efflāgitārēre |
| 3rd sg. | efflāgitētur | efflāgitārētur |
| 1st pl. | efflāgitēmur | efflāgitārēmur |
| 2nd pl. | efflāgitēminī | efflāgitārēminī |
| 3rd pl. | efflāgitentur | efflāgitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | efflāgitā | efflāgitāre |
| pres. 2nd pl. | efflāgitāte | efflāgitāminī |
| fut. 2nd sg. | efflāgitātō | efflāgitātor |
| fut. 3rd sg. | efflāgitātō | efflāgitātor |
| fut. 2nd pl. | efflāgitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | efflāgitantō | efflāgitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | efflāgitāre | efflāgitārī |
| perfect infinitive | efflāgitāvisse efflāgitāsse | efflāgitātum esse |
| future infinitive | efflāgitātūrum esse | efflāgitātum īrī |
| present participle | efflāgitāns | — |
| perfect participle | — | efflāgitātus efflāgitāta, efflāgitātā, efflāgitātae, efflāgitātam, efflāgitātārum, efflāgitātās, efflāgitātī, efflāgitātōrum, efflāgitātōs |
| future participle | efflāgitātūrus efflāgitātūra, efflāgitātūrā, efflāgitātūrae, efflāgitātūram, efflāgitātūrārum, efflāgitātūrās, efflāgitātūre, efflāgitātūrī, efflāgitātūrīs, efflāgitātūrō, efflāgitātūrōrum, efflāgitātūrōs, efflāgitātūrum | efflāgitandus efflāgitanda, efflāgitandā, efflāgitandae, efflāgitandam, efflāgitandārum, efflāgitandās, efflāgitande, efflāgitandīs, efflāgitandōrum, efflāgitandōs |
gerundefflāgitandī, efflāgitandō, efflāgitandumsupineefflāgitātum, efflāgitātū
ef-flāgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to demand or ask urgently, to request earnestly (class.;
for syn. cf.: posco, flagito, exigo, obsecro, etc.): epistolam, Cic. Q. Fr. 2, 11: libros, Quint. Ep. ad Tryph. § 3: judicio rum desiderio tribunicia potestas efflagitata est, Cic. Div. in Caecil. 3, 8: collationes, Suet. Ner. 38: notum ensem, Verg. A. 12, 759; Suet. Tib. 12 fin.: signum pugnae, Liv. 3, 60: misericordiam alicujus (with requirere), Cic. Mil. 34 et saep.—With ut: cum iste a Cn. Dolabella efflagitasset, ut, etc., Cic. Verr. 2, 1, 24; Quint. Ep. ad Tryph. § 1; cf.: aliquem, ut, Auct. B. Hisp. 29, 7; and with simple subj., Suet. Tit. 5.—Absol.: a multis efflagitatus, Cic. Verr. 2, 1, 36, 92 Zumpt N. cr.; Quint. 4, 5, 10; Suet. Dom. 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
efflāgitō āvī, ātus, āre
ex + flagito, to demand urgently, request earnestly, solicit, insist : tribunicia potestas efflagitata est: notum ensem, V.: ab ducibus signum pugnae, L.: epistulam hanc efflagitarunt codicilli tui, required : a Dolabellā, ut se mitteret: a multis efflagitatus, dixit, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinefflāgitō
Latin ex- Latin flāgitō Latin efflāgitō From ex- + flāgitō (“to demand, entreat, accuse”).