adjectivefirst/second-declension adjective
ecclēsiasticus
ecclēsiasticus (feminine ecclēsiastica, neuter ecclēsiasticum)
Classical[ɛk.kɫeː.siˈas.tɪ.kʊs]Ecclesiastical[ek.kle.s̬iˈas.ti.kus]
Meaning
- adjectiveOf or belonging to the Church; ecclesiastical
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ecclēsiasticus | ecclēsiastica | ecclēsiasticum |
| genitive | ecclēsiasticī | ecclēsiasticae | ecclēsiasticī |
| dative | ecclēsiasticō | ecclēsiasticae | ecclēsiasticō |
| accusative | ecclēsiasticum | ecclēsiasticam | ecclēsiasticum |
| ablative | ecclēsiasticō | ecclēsiasticā | ecclēsiasticō |
| vocative | ecclēsiastice | ecclēsiastica | ecclēsiasticum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ecclēsiasticī | ecclēsiasticae | ecclēsiastica |
| genitive | ecclēsiasticōrum | ecclēsiasticārum | ecclēsiasticōrum |
| dative | ecclēsiasticīs | ecclēsiasticīs | ecclēsiasticīs |
| accusative | ecclēsiasticōs | ecclēsiasticās | ecclēsiastica |
| ablative | ecclēsiasticīs | ecclēsiasticīs | ecclēsiasticīs |
| vocative | ecclēsiasticī | ecclēsiasticae | ecclēsiastica |
ecclēsĭastĭcus, a, um, adj., = ἐκκλησιαστικός,
I. of or belonging to the Church, ecclesiastical.
I. Adj.:
pax, Tert. Pudic. 22. —II. Subst.: ecclesiasticus, i, m.
A. A church officer, Cod. Th. 1, 3, 22.—
B. The name of the Book of Sirach, Isid. Orig. 6, 2, 31.
Origins
From Ancient Greek ἐκκλησιαστικός (ekklēsiastikós), from ἐκκλησία (ekklēsía).
Descendants
- Catalaneclesiàstic
- Englishecclesiastic
- Frenchecclésiastique
- Italianchiesastico
- Portugueseeclesiástico
- Romanianecleziastic
- Spanisheclesiástico
- Siciliancrisàsticu