LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dysphoricus

dysphoricus (feminine dysphorica, neuter dysphoricum)
Classical[dysˈpʰɔ.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[disˈfɔː.ri.kus]

Meaning

  1. adjectiveunfortunate

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedysphoricusdysphoricadysphoricum
genitivedysphoricīdysphoricaedysphoricī
dativedysphoricōdysphoricaedysphoricō
accusativedysphoricumdysphoricamdysphoricum
ablativedysphoricōdysphoricādysphoricō
vocativedysphoricedysphoricadysphoricum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedysphoricīdysphoricaedysphorica
genitivedysphoricōrumdysphoricārumdysphoricōrum
dativedysphoricīsdysphoricīsdysphoricīs
accusativedysphoricōsdysphoricāsdysphorica
ablativedysphoricīsdysphoricīsdysphoricīs
vocativedysphoricīdysphoricaedysphorica

dysphŏrĭcus, a, um, adj., = δυσφορικός,
I. unfortunate, Firm. Math. 8, 12.

Origins

From Ancient Greek δυσφορικός (dusphorikós), from δυσφορία (dusphoría).

Quick answers

What does dysphoricus mean in Latin?
dysphoricus, a adjective, means “unfortunate”.
How do you pronounce dysphoricus?
In classical Latin, [dysˈpʰɔ.rɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈfɔː.ri.kus].