adjectivefirst/second-declension adjective
dysphoricus
dysphoricus (feminine dysphorica, neuter dysphoricum)
Classical[dysˈpʰɔ.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[disˈfɔː.ri.kus]
Meaning
- adjectiveunfortunate
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dysphoricus | dysphorica | dysphoricum |
| genitive | dysphoricī | dysphoricae | dysphoricī |
| dative | dysphoricō | dysphoricae | dysphoricō |
| accusative | dysphoricum | dysphoricam | dysphoricum |
| ablative | dysphoricō | dysphoricā | dysphoricō |
| vocative | dysphorice | dysphorica | dysphoricum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dysphoricī | dysphoricae | dysphorica |
| genitive | dysphoricōrum | dysphoricārum | dysphoricōrum |
| dative | dysphoricīs | dysphoricīs | dysphoricīs |
| accusative | dysphoricōs | dysphoricās | dysphorica |
| ablative | dysphoricīs | dysphoricīs | dysphoricīs |
| vocative | dysphoricī | dysphoricae | dysphorica |
dysphŏrĭcus, a, um, adj., = δυσφορικός,
I. unfortunate, Firm. Math. 8, 12.
Origins
From Ancient Greek δυσφορικός (dusphorikós), from δυσφορία (dusphoría).