noun · masculinefourth declension
duumvirātus
duumvirātus m (genitive duumvirātūs)
Classical[du.ʊn.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[du.um.viˈraː.tus]
Meaning
- duumvirate (rank or office of a duumvir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | duumvirātus | duumvirātūs |
| genitive | duumvirātūs | duumvirātuum |
| dative | duumvirātuī | duumvirātibus |
| accusative | duumvirātum | duumvirātūs |
| ablative | duumvirātū | duumvirātibus |
| vocative | duumvirātus | duumvirātūs |
dŭumvĭrātus (also DVOMVIR., Inscr. Momms. 2378), ūs, m. duumviri,
I. the office of a duumvir, duumvirate, Plin. Ep. 4, 22, 1; Dig. 50, 3, 1; Inscr. Orell. 3817 (Momms. 2096; 4059).
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin duumvirātus From duumvir + -ātus.
Descendants
- Russianдуумвират
In English words that came into English from duumvirātus
- duumvirateduumvirātus