proper noun · masculinesecond declension
Durcatius
Durcatius m sg (genitive Durcatiī or Durcatī)
Classical[dʊrˈka.ti.ʊs]Ecclesiastical[durˈkat.t͡si.us]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name".
L(ucio) Durcatio / L(uci) lib(erto) / Cisso
Patras. 117Corpus Inscriptionum Latinarum. 3. 512. M(arco) Doio L(uci) f(ilio) Qui(rina) / Balbo dec(urioni) arbitr(atu) / L(uci) Durcati Erotis
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Durcatius | — |
| genitive | Durcatiī Durcatī | — |
| dative | Durcatiō | — |
| accusative | Durcatium | — |
| ablative | Durcatiō | — |
| vocative | Durcatī | — |
Origins
Uncertain. Perhaps related to Umbrian 𐌕𐌄𐌓𐌊𐌀𐌍𐌕𐌖𐌓 (terkantur), itself possibly from Proto-Indo-European *derḱ-.