proper noun · masculinesecond declension
Dulgubniī
Dulgubniī m pl (genitive Dulgubniōrum)
Classical[ˈʊ.bi.iː]Ecclesiastical[ˈuː.bi.i]
Meaning
- A tribe of Germany mentioned by Tacitus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | Dulgubniī |
| genitive | — | Dulgubniōrum |
| dative | — | Dulgubniīs |
| accusative | — | Dulgubniōs |
| ablative | — | Dulgubniīs |
| vocative | — | Dulgubniī |