noun · neuterthird declension
dulcāmen
dulcāmen n (genitive dulcāminis)
Classical[dʊɫˈkaː.mɛn]Ecclesiastical[dulˈkaː.men]
Meaning
- Medieval Latinsynonym of dulcēdō
996–1015, Dudo super congregationem S. Quintini Decani (author), Andreas Duchesnius Turonensis (editor), De moribus et actis primorum Normanniæ ducum, libri III in Hiſtoriæ Normannorum ſcriptores antiqui (1619), Preface, “Adlocutio ad librum”, lines 1–6, pages 56d–57a
Multimodis illum ſermonibus libenter inſignibant, & mellifluo Palatinæ ſermocinationis dulcamine erudiebant.
ibidem, book III, page 117d
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dulcāmen | dulcāmina |
| genitive | dulcāminis | dulcāminum |
| dative | dulcāminī | dulcāminibus |
| accusative | dulcāmen | dulcāmina |
| ablative | dulcāmine | dulcāminibus |
| vocative | dulcāmen | dulcāmina |
Origins
From dulcō (“to sweeten”, stem with thematic vowel: dulcā-) + -men (suffix forming neuter nouns).