LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ductitō

ductitō (present infinitive ductitāre, perfect active ductitāvī, supine ductitātum)
Classical[ˈdʊk.tɪ.toː]Ecclesiastical[ˈduk.ti.to]

Meaning

  1. to lead
    Iamne abis? Venalis illic ductitavit, quisquis est;c. 211 BCE, Plautus, Rudens 2.6.26–27
  2. to marry often, be wont to marry
    I in malam crucem. Tun audes etiam servos spernere, propudium? Quasi bella sit, quasi eampse reges ductitent, monstrum mulieris, tantilla tanta verba funditat,c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 63–66
  3. to deceive, cheat often, be wont to cheat
    Nil moror vetera et volgata verba;c. 190 BCE, Plautus, Epidicus 350–351 (follītim, “by the purseful” also read as follītum, “someone having a purse”)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ductitōductitābamductitābōductitāvīductitāveramductitāverō
2nd sg.ductitāsductitābāsductitābisductitāvistīductitāverāsductitāveris
3rd sg.ductitatductitābatductitābitductitāvitductitāveratductitāverit
1st pl.ductitāmusductitābāmusductitābimusductitāvimusductitāverāmusductitāverimus
2nd pl.ductitātisductitābātisductitābitisductitāvistisductitāverātisductitāveritis
3rd pl.ductitantductitābantductitābuntductitāvērunt
ductitāvēre
ductitāverantductitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ductitemductitāremductitāverimductitāvissem
2nd sg.ductitēsductitārēsductitāverīsductitāvissēs
3rd sg.ductitetductitāretductitāveritductitāvisset
1st pl.ductitēmusductitārēmusductitāverīmusductitāvissēmus
2nd pl.ductitētisductitārētisductitāverītisductitāvissētis
3rd pl.ductitentductitārentductitāverintductitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ductitorductitābarductitābor
2nd sg.ductitāris
ductitāre
ductitābāris
ductitābāre
ductitāberis
ductitābere
3rd sg.ductitāturductitābāturductitābitur
1st pl.ductitāmurductitābāmurductitābimur
2nd pl.ductitāminīductitābāminīductitābiminī
3rd pl.ductitanturductitābanturductitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ductiterductitārer
2nd sg.ductitēris
ductitēre
ductitārēris
ductitārēre
3rd sg.ductitēturductitārētur
1st pl.ductitēmurductitārēmur
2nd pl.ductitēminīductitārēminī
3rd pl.ductitenturductitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ductitāductitāre
pres. 2nd pl.ductitāteductitāminī
fut. 2nd sg.ductitātōductitātor
fut. 3rd sg.ductitātōductitātor
fut. 2nd pl.ductitātōte—
fut. 3rd pl.ductitantōductitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveductitāreductitārī
perfect infinitiveductitāvisseductitātum esse
future infinitiveductitātūrum esseductitātum īrī
present participleductitāns—
perfect participle—ductitātus
future participleductitātūrusductitandus
gerundductitandī, ductitandō, ductitandumsupineductitātum, ductitātū

ductĭto, āvi, v. freq. a. id.,
I. to lead, to lead with one (a Plautin. word).
I. Prop.
A. In gen., Plaut. Rud. 2, 7, 26.—
B. In partic., to lead home a wife, to marry, Plaut. Poen. 1, 2, 60.—
II. Trop., to deceive: ego follitim ductitabo, Plaut. Epid. 3, 2, 15.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin ductitō From ductō + -itō (forming frequentatives).

Quick answers

What does ductitō mean in Latin?
ductitō, a verb, means “to lead; to marry often, be wont to marry; to deceive, cheat often, be wont to cheat”.
What are the principal parts of ductitō?
ductitō, ductitāre, ductitāvī, ductitātum (first conjugation).
How do you pronounce ductitō?
In classical Latin, [ˈdʊk.tɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduk.ti.to].