adjectivethird-declension two-termination adjective
duālis
duālis (neuter duāle)
Classical[duˈaː.lɪs]Ecclesiastical[duˈaː.lis]
Meaning
- dualtwo terminationdual
4th century CE, Maurus Servius Honoratus, In tria Virgilii Opera Expositio http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.02.0053:book=2:commline=1&highlight=dualis Nec est ut quidam dicunt dualis numerus, qui apud Latinos numquam penitus invenitur.
It is not, as some state, a case of the dual number, the which is not found in the latin tongue.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | duālis | duālis | duāle |
| genitive | duālis | duālis | duālis |
| dative | duālī | duālī | duālī |
| accusative | duālem | duālem | duāle |
| ablative | duālī | duālī | duālī |
| vocative | duālis | duālis | duāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | duālēs | duālēs | duālia |
| genitive | duālium | duālium | duālium |
| dative | duālibus | duālibus | duālibus |
| accusative | duālīs duālēs | duālīs duālēs | duālia |
| ablative | duālibus | duālibus | duālibus |
| vocative | duālēs | duālēs | duālia |
dŭālis, e, adj. duo,
I. that contains two:
numerus (nasi), i. e. the dual number, duality, Lact. Opif. D. 10, 9.—In gram. lang.: numerus, the dual, Quint. 1, 5, 42 al.Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Proto-Italic*duō
- Latinduālis
Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin duālis From duo (“two”) + -ālis.
Descendants
- Englishdual
- Frenchduel
- Italianduale
- Spanishdual
- Dutchdualis