proper noun · femininefirst declension
Domidūca
Domidūca f sg (genitive Domidūcae)
Classical[dɔ.mɪˈduː.ka]Ecclesiastical[do.miˈduː.ka]
Meaning
- Roman(an epithet of Juno)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Domidūca | — |
| genitive | Domidūcae | — |
| dative | Domidūcae | — |
| accusative | Domidūcam | — |
| ablative | Domidūcā | — |
| vocative | Domidūca | — |
Origins
Feminine of Domidūcus, from domus (“house, home”) + dūcō (“to lead, guide”) + -us (suffix forming adjectives) + -a (feminine suffix).