noun · masculinethird declension
dīvulgātor
dīvulgātor m (genitive dīvulgātōris, feminine dīvulgatrīx)
Classical[diː.wʊɫˈɡaː.tɔr]Ecclesiastical[di.vulˈɡaː.tor]
Meaning
- Late LatinA divulger, publisher; one who publishes, spreads information
Nachiegalius, divulgator libri de tribus summis impoſtoribus
1697, Andréas Carolus, Memorabilia ecclesiastica seculi a nato Christo decimi septimi, juxta annorum seriem notata, et convenienti ordine digesta per Andream Carolum. (in Latin), Johannis Georgii Cottæ, page 352:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dīvulgātor | dīvulgātōrēs |
| genitive | dīvulgātōris | dīvulgātōrum |
| dative | dīvulgātōrī | dīvulgātōribus |
| accusative | dīvulgātōrem | dīvulgātōrēs |
| ablative | dīvulgātōre | dīvulgātōribus |
| vocative | dīvulgātor | dīvulgātōrēs |
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindīvulgātor
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin vulgō Latin divulgō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin dīvulgātor From divulgō (to make known, public) + -tor (masculine agent noun forming suffix).
Gallo-Romance
- Catalandivulgador
- Frenchdivulgateur
Ibero-Romance
- Portuguesedivulgador
- Spanishdivulgador
- Galiciandivulgador
Eastern Romance
- Romaniandivulgator
Italo-Romance
- Italiandivulgatore