verbthird conjugation
dissuō
dissuō (present infinitive dissuere, perfect active dissuī, supine dissūtum)
Classical[ˈdɪs.su.oː]Ecclesiastical[ˈdis.su.o]
Meaning
- to unstitch
- to rip open
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissuō | dissuēbam | dissuam | dissuī | dissueram | dissuerō |
| 2nd sg. | dissuis | dissuēbās | dissuēs | dissuistī | dissuerās | dissueris |
| 3rd sg. | dissuit | dissuēbat | dissuet | dissuit | dissuerat | dissuerit |
| 1st pl. | dissuimus | dissuēbāmus | dissuēmus | dissuimus | dissuerāmus | dissuerimus |
| 2nd pl. | dissuitis | dissuēbātis | dissuētis | dissuistis | dissuerātis | dissueritis |
| 3rd pl. | dissuunt | dissuēbant | dissuent | dissuērunt dissuēre | dissuerant | dissuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissuam | dissuerem | dissuerim | dissuissem |
| 2nd sg. | dissuās | dissuerēs | dissuerīs | dissuissēs |
| 3rd sg. | dissuat | dissueret | dissuerit | dissuisset |
| 1st pl. | dissuāmus | dissuerēmus | dissuerīmus | dissuissēmus |
| 2nd pl. | dissuātis | dissuerētis | dissuerītis | dissuissētis |
| 3rd pl. | dissuant | dissuerent | dissuerint | dissuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissuor | dissuēbar | dissuar |
| 2nd sg. | dissueris dissuere | dissuēbāris dissuēbāre | dissuēris dissuēre |
| 3rd sg. | dissuitur | dissuēbātur | dissuētur |
| 1st pl. | dissuimur | dissuēbāmur | dissuēmur |
| 2nd pl. | dissuiminī | dissuēbāminī | dissuēminī |
| 3rd pl. | dissuuntur | dissuēbantur | dissuentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissuar | dissuerer |
| 2nd sg. | dissuāris dissuāre | dissuerēris dissuerēre |
| 3rd sg. | dissuātur | dissuerētur |
| 1st pl. | dissuāmur | dissuerēmur |
| 2nd pl. | dissuāminī | dissuerēminī |
| 3rd pl. | dissuantur | dissuerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissue | dissuere |
| pres. 2nd pl. | dissuite | dissuiminī |
| fut. 2nd sg. | dissuitō | dissuitor |
| fut. 3rd sg. | dissuitō | dissuitor |
| fut. 2nd pl. | dissuitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissuuntō | dissuuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissuere | dissuī |
| perfect infinitive | dissuisse | dissūtum esse |
| future infinitive | dissūtūrum esse | dissūtum īrī |
| present participle | dissuēns | — |
| perfect participle | — | dissūtus dissūta, dissūtā, dissūtae, dissūtam, dissūtārum, dissūtās, dissūte, dissūtī, dissūtīs, dissūtō, dissūtōrum, dissūtōs |
| future participle | dissūtūrus dissūtūra, dissūtūrā, dissūtūrae, dissūtūram, dissūtūrārum, dissūtūrās, dissūtūre, dissūtūrī, dissūtūrīs, dissūtūrō, dissūtūrōrum, dissūtūrōs, dissūtūrum | dissuendus dissuenda, dissuendā, dissuendae, dissuendam, dissuendārum, dissuendās, dissuende, dissuendīs, dissuendōrum, dissuendōs |
gerunddissuendī, dissuendō, dissuendumsupinedissūtum, dissūtū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- amicitiam dissuere, dissolvere, praecīdere
- to renounce, give up a friendship.
dis-sŭo, no
I. perf., ūtum, 3, v. a.—Lit., to unstitich, to rip open; hence, in gen., to open, to dissolve by degrees (a rare word).
I. Lit.:
sinum, Ov. F. 1, 408: malas, to open the mouth wide, Pers. 3, 59: habebit vestimenta dissuta, caput nudum, Vulg. Levit. 13, 45.—II. Trop.:
amicitiae dissuendae magis quam discindendae, Cic. Lael. 21, 76; so, sensim amicitias (opp. repente praecidere), id. Off. 1, 33, 120.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-suō —, ūtus, ere,
to rip open: dissuto sinu, torn open, O.—Fig.: amicitiae dissuendae, i. e. gently severed.
Origins
Proto-Indo-European *syewH- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *syuHyéti? Proto-Italic *sūō Latin suō Latin dissuō From dis- + suō.