adjectivefirst/second-declension adjective
dissolūtus
dissolūtus (feminine dissolūta, neuter dissolūtum, superlative dissolūtissimus)
Classical[dɪs.sɔˈɫuː.tʊs]Ecclesiastical[dis.soˈluː.tus]
Meaning
- adjectiveloose, lax, negligent
- adjectivedissolute
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dissolūtus | dissolūta | dissolūtum |
| genitive | dissolūtī | dissolūtae | dissolūtī |
| dative | dissolūtō | dissolūtae | dissolūtō |
| accusative | dissolūtum | dissolūtam | dissolūtum |
| ablative | dissolūtō | dissolūtā | dissolūtō |
| vocative | dissolūte | dissolūta | dissolūtum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dissolūtī | dissolūtae | dissolūta |
| genitive | dissolūtōrum | dissolūtārum | dissolūtōrum |
| dative | dissolūtīs | dissolūtīs | dissolūtīs |
| accusative | dissolūtōs | dissolūtās | dissolūta |
| ablative | dissolūtīs | dissolūtīs | dissolūtīs |
| vocative | dissolūtī | dissolūtae | dissolūta |
dissŏlūtus, a, um, Part. and P. a., from dissolvo.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissolūtus adj. with comp. and sup.
P. of dissolvo. — Of discourse, disjointed, loose, disconnected , C.—In rhet., as subst n., asyndeton , C.— Fig., of character, lax, remiss, negligent, careless, dissolute, abandoned : neglegere ... est dissoluti, etc.: in tantis rei p. periculis: omnium hominum dissolutissimus: liberalitas dissolutior: Graecorum consuetudo: mores, Ph.: luxu mens, Ta.
Origins
Perfect passive participle of dissolvō.
Descendants
- Spanishdisolutofrom Old Spanish disoluto
In English words that came into English from dissolūtus
- dissolutedissolūtus