LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

dissolūtiō

dissolūtiō f (genitive dissolūtiōnis)

Meaning

  1. destruction, abolition, dissolution
  2. refutation
  3. rhetoricasyndeton

Declension

declension
formsingularplural
nominativedissolūtiōdissolūtiōnēs
genitivedissolūtiōnisdissolūtiōnum
dativedissolūtiōnīdissolūtiōnibus
accusativedissolūtiōnemdissolūtiōnēs
ablativedissolūtiōnedissolūtiōnibus
vocativedissolūtiōdissolūtiōnēs

dissŏlūtĭo, ōnis, f. dissolvo,
I. a dissolving, destroying, breaking up, dissolution (good prose).
I. Lit.: navigii, Tac. A. 14, 5: naturae (mors), Cic. Leg. 1, 11; id. Fin. 5, 11, 31; cf. id. ib. 2, 31: stomachi, i. e. looseness, Plin. 20, 22, 91, § 248.—
II. Trop.
A. In gen., an abolishing, a destruction: legum omnium, Cic. Phil. 1, 9: imperii, Tac. A. 13, 50.—Absol., ruin, Vulg. Isa. 8, 22.
B. In partic.
1. A reply, refutation: criminum, Cic. Clu. 1, 3; cf. Auct. Her. 1, 3, 4.—
2. (Acc. to dissolutus, A.) As rhet. t. t., want of connection, interruption: constructio verborum tum conjunctionibus copuletur, tum dissolutionibus relaxetur, Cic. Part. 6, 21; cf. Quint. 9, 3, 50; Auct. Her. 4, 30.—
3. (Acc. to dissolutus, B.) Of character, looseness, i. e. weakness, effeminacy, frivolity; dissoluteness: si humanitas appellanda est in acerbissima injuria (sc. vindicanda) remissio animi ac dissolutio, Cic. Fam. 5, 2, 9; so, judiciorum, Cic. Verr. 2, 4, 59 fin.; Treb. Pol. XXX. Tyr. 23: dissolutio et languor, Sen. Ep. 3 fin.; cf. animorum, id. Cons. Sap. 4.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dissolūtiō From dissolvō + -tiō.

Descendants
  • Catalandissolució
  • Italiandissoluzione
  • Englishdissolutionfrom Old French dissolution
  • Frenchdissolutionfrom Old French dissolution
  • Portuguesedissolução
  • Spanishdisolución
  • Galiciandisolución
  • Russianдиссолюция

In English words that came into English from dissolūtiō

  • dissolutiondissolūtiō

Quick answers

What does dissolūtiō mean in Latin?
dissolūtiō, a noun, means “destruction, abolition, dissolution; refutation; asyndeton”.
What is the genitive of dissolūtiō?
The genitive singular is dissolūtiōnis. dissolūtiō is feminine, third declension.