noun · femininethird declension
dissimulātiō
dissimulātiō f (genitive dissimulātiōnis)
Classical[dɪs.sɪ.mʊˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[dis.si.muˈlat.t͡si.o]
Meaning
- a dissembling, concealing, disguising, dissimulation
Latīnē defined in Latin in our graded readers
occultātiō animīdissimulātiō -ōnis (f) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 4
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dissimulātiō | dissimulātiōnēs |
| genitive | dissimulātiōnis | dissimulātiōnum |
| dative | dissimulātiōnī | dissimulātiōnibus |
| accusative | dissimulātiōnem | dissimulātiōnēs |
| ablative | dissimulātiōne | dissimulātiōnibus |
| vocative | dissimulātiō | dissimulātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dissimulatio (Off. 1. 30. 108)
- irony.
dissĭmŭlātĭo, ōnis, f. id.,
I. a dissembling, concealing, disguising, dissimulation (good prose).
A. In gen., Cic. Off. 3, 15; id. de Or. 2, 67; Quint. 6, 3, 85; Tac. A. 11, 26:
veste servili in dissimulationem sui compositus, id. ib. 13, 25; id. H. 4, 18; id. A. 6, 18 fin.—B. In partic., the Socratic εἰρωνεία, Cic. Ac. 2, 5, 15; Quint. 9, 1, 29; but too restricted for that idea, acc. to Quint. 9, 2, 44.—
II. A disregarding, Plin. Ep. 9, 13, 21.—
B. In late Lat., negligence, carelessness, Veg. Vet. 6 prooem. § 1; so ib. § 3; id. Mil. 1, 18.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissimulātiō ōnis, f
dissimulo, a disguising : sui, Ta.— A dissembling, concealment, dissimulation : dissimulatione tecta improbitas: cupiditatis, irony .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dissimulātiō From dissimulō (“dissemble, conceal”) + -tiō.
Descendants
- Catalandissimulació
- Englishdissimulation
- Frenchdissimulation
- Italiandissimulazione
- Occitandissimulacion
- Portuguesedissimulação
- Spanishdisimulación
- Galiciandisimulación
In English words that came into English from dissimulātiō
- dissimulationdissimulātiō