noun · neutersecond declension
dissimulāmentum
dissimulāmentum n (genitive dissimulāmentī)
Classical[dɪs.sɪ.mʊ.ɫaːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[dis.si.mu.laˈmɛn.tum]
Meaning
- a dissembling, pretence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dissimulāmentum | dissimulāmenta |
| genitive | dissimulāmentī | dissimulāmentōrum |
| dative | dissimulāmentō | dissimulāmentīs |
| accusative | dissimulāmentum | dissimulāmenta |
| ablative | dissimulāmentō | dissimulāmentīs |
| vocative | dissimulāmentum | dissimulāmenta |
dissĭmŭlāmentum, i, n. dissimulo,
I. a dissembling, pretence (post-class.), App. Flor. no. 3, p. 341, 21; id. Mag. p. 329, 9.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin dissimulāmentum From dissimulō (“conceal, hide, dissemble”) + -mentum.