LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

dissimilis

dissimilis (neuter dissimile, comparative dissimilior, superlative dissimillimus, adverb dissimiliter)
Classical[dɪsˈsɪ.mɪ.lɪs]Ecclesiastical[disˈsiː.mi.lis]

Meaning

  1. two terminationunlike, dissimilar, different

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedissimilisdissimilisdissimile
genitivedissimilisdissimilisdissimilis
dativedissimilīdissimilīdissimilī
accusativedissimilem
dissimiliorem
dissimilem
dissimiliorem
dissimile
ablativedissimilīdissimilīdissimilī
vocativedissimilisdissimilisdissimile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedissimilēsdissimilēsdissimilia
genitivedissimiliumdissimiliumdissimilium
dativedissimilibusdissimilibusdissimilibus
accusativedissimilīs
dissimilēs
dissimilīs
dissimilēs
dissimilia
ablativedissimilibusdissimilibusdissimilibus
vocativedissimilēsdissimilēsdissimilia

dis-sĭmĭlis, e, adj.,
I. unlike, dissimilar, different (as the opp. of similis and consimilis, v. 3. dis, II.; cf.: dispar, impar, absimilis; very freq. and class.).—Constr. with the gen., dat., with atque, et, inter se, or absol. (for this variety in the construction, cf. esp. Cic. Brut. 81 fin. to 83 med.).
(a). With gen.: (P. Crassus) dum Cyri et Alexandri similis esse voluit, et L. Crassi et multorum Crassorum inventus est dissimillimus, Cic. Brut. 81 fin.. alicujus dissimilis in tribunatu reliquaque omni vita, id. ib. 34, 129; so, Scetani, Hor. S. 1, 4, 112: artificium hoc ceterorum, Cic. de Or. 2, 19, 83: offensio odii, id. ib. 2, 51 fin.: cives tui, id. Fam. 10, 6, 3; cf. sui, id. Phil. 2, 24, 59; id. de Or. 3, 7, 26; id. Brut. 93, 320; Ov. M. 11, 273 al.; cf. also under
(d). .—
(b). With dat.: nihil tam dissimile quam Cotta Sulpicio, Cic. Brut. 56: quis homini, id. Fin. 5, 22, 62: illa contentio huic judicio, id. Sull. 17, 49: hoc superiori, id. Fin. 4, 6, 15: proximo, id. Ac. 2, 33, 105: tam fortibus ausis, Verg. A. 9, 282: hoc illi, Hor. S. 1, 6, 49.—
(g). With atque or et, Lucr. 1, 504; cf.: aut quiescendum, quod est non dissimile atque ire in Solonium aut Antium; aut, etc., Cic. Att. 2, 3, 3; and: haec consilia non sunt dissimilia, ac si quis aegro, etc., Liv. 5, 5 fin.: dissimilis est militum causa et tua, Cic. Phil. 2, 24, 59; id. Planc. 28, 68; id. Brut. 82, 285.—
(d). With inter se: dissimiles longe inter se variosque colores, Lucr. 2, 783; 2, 720; Cic. de Or. 3, 7, 25 sq.; id. Brut. 82 fin. sq.; Quint. 9, 4, 17 al.; cf.: cum inter vos in dicendo dissimillimi sitis, Cic. de Or. 2, 29; and in a twofold construction: qui sunt et inter se dissimiles et aliorum, id. Brut. 83, 287.—(ε) Absol.: dissimillimi motus, Cic. Rep. 1, 14: voces, id. ib. 2, 42: eos, qui nascuntur eodem tempore, posse in dissimiles incidere naturas propter caeli dissimilitudinem, id. Div. 2, 44 fin. et saep.: hac in re multum dissimiles, Hor. Ep. 1, 10, 3: quid sit in quoque dissimile, Quint. 5, 13, 23: pro dissimillimo, Plin. Ep. 1, 5, 9 al.—(ζ) With in and acc.: aetate et forma, haud dissimili in dominum erat, to his master, i. e. so as to pass for his master, Tac. A. 2, 39.—(η) With ab: dissimilis valde ab omnibus, Vulg. Dan. 7, 19.—Hence, dissĭmĭlĭter, adv., differently, in a different manner (rarely): efficere voluptates, Cic. Fin. 2, 3, 10; Sall. J. 89, 6; Gell. 18, 12, 3 al.—With dat.: haud dissimiliter navibus sine gubernaculo vagis, Liv. 27, 48, 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindissimilis

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Latin dissimilis From dis- + similis (“resembling, like”).

Descendants
  • Italiandissimile
  • Portuguesedissímil
  • Spanishdisímil

In English words that came into English from dissimilis

  • dissembledissimulō
  • dissimulatedissimulātus
  • dissimulationdissimulātiō
  • dissimilitudedissimilitūdō
  • dissimulatordissimulātor
  • dissimiledissimile

Quick answers

What does dissimilis mean in Latin?
dissimilis, a adjective, means “unlike, dissimilar, different”.
How do you pronounce dissimilis?
In classical Latin, [dɪsˈsɪ.mɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsiː.mi.lis].
Where does dissimilis come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dissimilis.
Which English words come from dissimilis?
English words that go back to Latin dissimilis include dissimile, dissemble, dissimulate, dissimilitude, dissimulation and dissimulator.