LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

dissiliō

dissiliō (present infinitive dissilīre, perfect active dissiluī, supine dissultum)
Classical[dɪsˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[disˈsiː.li.o]

Meaning

  1. to burst asunder, fly apart
    Niceros delectatus affabilitate amici: "Omne me, inquit, lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scolasticos ne me rideant. Viderint: narrabo tamen, quid enim mihi aufert, qui ridet? Satius est rideri quam derideri."Niceros was delighted by his friend's amiability and said, “May I never turn another penny if I am not ready to burst with joy at seeing you in such a good humour. Well, it shall be pure fun then, though I am afraid your clever friends will laugh at me. Still, let them; I will tell my story; what harm does a man's laugh do me? Being laughed at is more satisfactory than being sneered at.”c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61
  2. To leap

Latīnē defined in Latin in our graded readers

in partēs frangor
dissiliō -īre — in Aeneis, ch. 24

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissiliōdissiliēbamdissiliamdissiluīdissilueramdissiluerō
2nd sg.dissilīsdissiliēbāsdissiliēsdissiluistīdissiluerāsdissilueris
3rd sg.dissilitdissiliēbatdissilietdissiluitdissilueratdissiluerit
1st pl.dissilīmusdissiliēbāmusdissiliēmusdissiluimusdissiluerāmusdissiluerimus
2nd pl.dissilītisdissiliēbātisdissiliētisdissiluistisdissiluerātisdissilueritis
3rd pl.dissiliuntdissiliēbantdissilientdissiluērunt
dissiluēre
dissiluerantdissiluerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissiliamdissilīremdissiluerimdissiluissem
2nd sg.dissiliāsdissilīrēsdissiluerīsdissiluissēs
3rd sg.dissiliatdissilīretdissilueritdissiluisset
1st pl.dissiliāmusdissilīrēmusdissiluerīmusdissiluissēmus
2nd pl.dissiliātisdissilīrētisdissiluerītisdissiluissētis
3rd pl.dissiliantdissilīrentdissiluerintdissiluissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissiliordissiliēbardissiliar
2nd sg.dissilīris
dissilīre
dissiliēbāris
dissiliēbāre
dissiliēris
dissiliēre
3rd sg.dissilīturdissiliēbāturdissiliētur
1st pl.dissilīmurdissiliēbāmurdissiliēmur
2nd pl.dissilīminīdissiliēbāminīdissiliēminī
3rd pl.dissiliunturdissiliēbanturdissilientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissiliardissilīrer
2nd sg.dissiliāris
dissiliāre
dissilīrēris
dissilīrēre
3rd sg.dissiliāturdissilīrētur
1st pl.dissiliāmurdissilīrēmur
2nd pl.dissiliāminīdissilīrēminī
3rd pl.dissilianturdissilīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissilīdissilīre
pres. 2nd pl.dissilītedissilīminī
fut. 2nd sg.dissilītōdissilītor
fut. 3rd sg.dissilītōdissilītor
fut. 2nd pl.dissilītōte—
fut. 3rd pl.dissiliuntōdissiliuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissilīredissilīrī
perfect infinitivedissiluissedissultum esse
future infinitivedissultūrum essedissultum īrī
present participledissiliēns—
perfect participle—dissultus
future participledissultūrusdissiliendus
dissiliundus, dissilienda, dissiliendā, dissiliendae, dissiliendam, dissiliendārum, dissiliendās, dissiliende, dissiliendīs, dissiliendōrum, dissiliendōs
gerunddissiliendī, dissiliendō, dissiliendumsupinedissultum, dissultū

dis-sĭlĭo, ŭi, 4, v. n. salio,
I. to leap or burst asunder, to fly apart.
I. Lit. (poet. and in post-Aug. prose): duo de concursu corpora lata si cita dissiliant, Lucr. 1, 385; cf. id. 1, 391; 2, 87: dissiliunt ferventi saxa vapore, id. 1, 491; so, silex igni, Plin. 36, 18, 29, § 135; cf.: mucro ictu dissiluit, Verg. A. 12, 740: aera (sc. frigore), id. G. 3, 363: uva pressa pede, Ov. Tr. 4, 6, 20: haec loca vi quondam et vasta convolsa ruina Dissiluisse ferunt, Verg. A. 3, 416; Sil. 5, 616: omne solum, Ov. M. 2, 260: lamina, id. ib. 5, 173; 12, 488 al.: boves degustatā bupresti, burst open, = dirumpere, Plin. 22, 22, 36, § 78; id. 29, 4, 27, § 89: risu, Sen. Ep. 113 fin.: (vox) ubi Dissiluit semel in multas, has broken up into many, Lucr. 4, 605 (preceded by: partis in cunctas dividitur vox).—
B. To leap: in Jordanem, Vulg. 1 Macc. 9, 48.—
II. Trop.: gratia fratrum geminorum dissiluit, was dissolved, Hor. Ep. 1, 18, 42.

Origins

From dis- + saliō.

In English words that came into English from dissiliō

  • dissilientdissiliens

Quick answers

What does dissiliō mean in Latin?
dissiliō, a verb, means “to burst asunder, fly apart; To leap”.
What are the principal parts of dissiliō?
dissiliō, dissilīre, dissiluī, dissultum (fourth conjugation).
How do you pronounce dissiliō?
In classical Latin, [dɪsˈsɪ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsiː.li.o].