verbfourth conjugation
dissiliō
dissiliō (present infinitive dissilīre, perfect active dissiluī, supine dissultum)
Classical[dɪsˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[disˈsiː.li.o]
Meaning
- to burst asunder, fly apart
Niceros delectatus affabilitate amici: "Omne me, inquit, lucrum transeat, nisi iam dudum gaudimonio dissilio, quod te talem video. Itaque hilaria mera sint, etsi timeo istos scolasticos ne me rideant. Viderint: narrabo tamen, quid enim mihi aufert, qui ridet? Satius est rideri quam derideri."
Niceros was delighted by his friend's amiability and said, “May I never turn another penny if I am not ready to burst with joy at seeing you in such a good humour. Well, it shall be pure fun then, though I am afraid your clever friends will laugh at me. Still, let them; I will tell my story; what harm does a man's laugh do me? Being laughed at is more satisfactory than being sneered at.”c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 61 - To leap
Latīnē defined in Latin in our graded readers
in partēs frangordissiliō -īre — in Aeneis, ch. 24
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissiliō | dissiliēbam | dissiliam | dissiluī | dissilueram | dissiluerō |
| 2nd sg. | dissilīs | dissiliēbās | dissiliēs | dissiluistī | dissiluerās | dissilueris |
| 3rd sg. | dissilit | dissiliēbat | dissiliet | dissiluit | dissiluerat | dissiluerit |
| 1st pl. | dissilīmus | dissiliēbāmus | dissiliēmus | dissiluimus | dissiluerāmus | dissiluerimus |
| 2nd pl. | dissilītis | dissiliēbātis | dissiliētis | dissiluistis | dissiluerātis | dissilueritis |
| 3rd pl. | dissiliunt | dissiliēbant | dissilient | dissiluērunt dissiluēre | dissiluerant | dissiluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissiliam | dissilīrem | dissiluerim | dissiluissem |
| 2nd sg. | dissiliās | dissilīrēs | dissiluerīs | dissiluissēs |
| 3rd sg. | dissiliat | dissilīret | dissiluerit | dissiluisset |
| 1st pl. | dissiliāmus | dissilīrēmus | dissiluerīmus | dissiluissēmus |
| 2nd pl. | dissiliātis | dissilīrētis | dissiluerītis | dissiluissētis |
| 3rd pl. | dissiliant | dissilīrent | dissiluerint | dissiluissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissilior | dissiliēbar | dissiliar |
| 2nd sg. | dissilīris dissilīre | dissiliēbāris dissiliēbāre | dissiliēris dissiliēre |
| 3rd sg. | dissilītur | dissiliēbātur | dissiliētur |
| 1st pl. | dissilīmur | dissiliēbāmur | dissiliēmur |
| 2nd pl. | dissilīminī | dissiliēbāminī | dissiliēminī |
| 3rd pl. | dissiliuntur | dissiliēbantur | dissilientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissiliar | dissilīrer |
| 2nd sg. | dissiliāris dissiliāre | dissilīrēris dissilīrēre |
| 3rd sg. | dissiliātur | dissilīrētur |
| 1st pl. | dissiliāmur | dissilīrēmur |
| 2nd pl. | dissiliāminī | dissilīrēminī |
| 3rd pl. | dissiliantur | dissilīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissilī | dissilīre |
| pres. 2nd pl. | dissilīte | dissilīminī |
| fut. 2nd sg. | dissilītō | dissilītor |
| fut. 3rd sg. | dissilītō | dissilītor |
| fut. 2nd pl. | dissilītōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissiliuntō | dissiliuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissilīre | dissilīrī |
| perfect infinitive | dissiluisse | dissultum esse |
| future infinitive | dissultūrum esse | dissultum īrī |
| present participle | dissiliēns | — |
| perfect participle | — | dissultus |
| future participle | dissultūrus | dissiliendus dissiliundus, dissilienda, dissiliendā, dissiliendae, dissiliendam, dissiliendārum, dissiliendās, dissiliende, dissiliendīs, dissiliendōrum, dissiliendōs |
gerunddissiliendī, dissiliendō, dissiliendumsupinedissultum, dissultū
dis-sĭlĭo, ŭi, 4, v. n. salio,
I. to leap or burst asunder, to fly apart.
I. Lit. (poet. and in post-Aug. prose):
duo de concursu corpora lata si cita dissiliant, Lucr. 1, 385; cf. id. 1, 391; 2, 87: dissiliunt ferventi saxa vapore, id. 1, 491; so, silex igni, Plin. 36, 18, 29, § 135; cf.: mucro ictu dissiluit, Verg. A. 12, 740: aera (sc. frigore), id. G. 3, 363: uva pressa pede, Ov. Tr. 4, 6, 20: haec loca vi quondam et vasta convolsa ruina Dissiluisse ferunt, Verg. A. 3, 416; Sil. 5, 616: omne solum, Ov. M. 2, 260: lamina, id. ib. 5, 173; 12, 488 al.: boves degustatā bupresti, burst open, = dirumpere, Plin. 22, 22, 36, § 78; id. 29, 4, 27, § 89: risu, Sen. Ep. 113 fin.: (vox) ubi Dissiluit semel in multas, has broken up into many, Lucr. 4, 605 (preceded by: partis in cunctas dividitur vox).—B. To leap:
in Jordanem, Vulg. 1 Macc. 9, 48.—II. Trop.:
gratia fratrum geminorum dissiluit, was dissolved, Hor. Ep. 1, 18, 42.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissiliō uī, —, īre
dis- + salio, to leap asunder, fly apart, burst, break up, split : mucro ictu dissiluit, V.: aera (sc. frigore), V.: Haec loca convolsa ruinā Dissiluisse ferunt, V.: Caput dissilire neniā, H.—Fig., to be broken, be dissolved : Gratia fratrum geminorum dissiluit, H.
Origins
From dis- + saliō.
In English words that came into English from dissiliō
- dissilientdissiliens