adjectivefirst/second-declension adjective
dissentāneus
dissentāneus (feminine dissentānea, neuter dissentāneum)
Classical[dɪs.sɛnˈtaː.ne.ʊs]Ecclesiastical[dis.senˈtaː.ne.us]
Meaning
- adjectivedisagreeing, contrary
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dissentāneus | dissentānea | dissentāneum |
| genitive | dissentāneī | dissentāneae | dissentāneī |
| dative | dissentāneō | dissentāneae | dissentāneō |
| accusative | dissentāneum | dissentāneam | dissentāneum |
| ablative | dissentāneō | dissentāneā | dissentāneō |
| vocative | dissentānee | dissentānea | dissentāneum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dissentāneī | dissentāneae | dissentānea |
| genitive | dissentāneōrum | dissentāneārum | dissentāneōrum |
| dative | dissentāneīs | dissentāneīs | dissentāneīs |
| accusative | dissentāneōs | dissentāneās | dissentānea |
| ablative | dissentāneīs | dissentāneīs | dissentāneīs |
| vocative | dissentāneī | dissentāneae | dissentānea |
dissentānĕus, a, um, adj. id.,
I. disagreeing, contrary, dissentaneous (opp. consentaneus, Cic. Part. Or. 2, 7; cf. Nigid. ap. Non. 100, 7.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dissentāneus adj.
dissentio, disagreeing, contrary : alcui rei.
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Proto-Indo-European *-éyos Proto-Italic *-ejos Proto-Italic *-eos Latin -eus Latin -āneus Latin dissentāneus From dissentiō (“to dissent, disagree”) + -āneus.
In English words that came into English from dissentāneus
- dissentaneousdissentāneus