LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dispositīvus

dispositīvus (feminine dispositīva, neuter dispositīvum)
Classical[dɪs.pɔ.sɪˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[dis.po.s̬iˈtiː.vus]

Meaning

  1. Medieval Latinadjectivedispositive
  2. Medieval Latinadjectivecoordinative, directive, regulative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedispositīvusdispositīvadispositīvum
genitivedispositīvīdispositīvaedispositīvī
dativedispositīvōdispositīvaedispositīvō
accusativedispositīvumdispositīvamdispositīvum
ablativedispositīvōdispositīvādispositīvō
vocativedispositīvedispositīvadispositīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedispositīvīdispositīvaedispositīva
genitivedispositīvōrumdispositīvārumdispositīvōrum
dativedispositīvīsdispositīvīsdispositīvīs
accusativedispositīvōsdispositīvāsdispositīva
ablativedispositīvīsdispositīvīsdispositīvīs
vocativedispositīvīdispositīvaedispositīva

Origins

From dispositus + -īvus.

Quick answers

What does dispositīvus mean in Latin?
dispositīvus, a adjective, means “dispositive; coordinative, directive, regulative”.
How do you pronounce dispositīvus?
In classical Latin, [dɪs.pɔ.sɪˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [dis.po.s̬iˈtiː.vus].