LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

dispertiō

dispertiō (present infinitive dispertīre, perfect active dispertīvī or dispertiī, supine dispertītum)
Classical[dɪsˈpɛr.ti.oː]Ecclesiastical[disˈpɛr.t͡si.o]

Meaning

  1. to divide (up)
  2. to distribute
  3. to assign

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Dividere · Partiri · Dirimere · Dispertire · Distribuere

1. Dividere and dirimere mean to divide something, merely in order to break the unity of the whole, and separate it into parts, whereas partiri means to divide, in order to get the parts of the whole, and to be able to dispose of them. Hence the phrases divide et impera, and dividere sententias, but partiri prædam. 2. Divisio denotes, theoretically, the separation of a genus into its species, whereas partitio, the separation of the whole into its parts. Quintil. v. 10, 63. Cic. Top. 5. 3. Dividere refers to a whole, of which the parts are merely locally and mechanically joined, and therefore severs only an exterior connection; but dirimere refers to a whole, of which the parts organically cohere, and destroys an interior connection. Liv. xxii. 15. Casilinum urbs . . . Volturno flumine dirempta Falernum ac Campanum agrum dividit: for the separation of a city into two halves by a river, is an interior separation, whereas the separation of two neighboring districts by a city, is an exterior separation. 4. Dividere means also to separate into parts, without any accessory notion, whereas dispertire, with reference to future possessors, and distribuere, with reference to the right owners, or to proper and suitable places. (iv. 156.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dispertiōdispertiēbamdispertiamdispertīvī
dispertiī
dispertīveram
dispertieram
dispertīverō
dispertierō
2nd sg.dispertīsdispertiēbāsdispertiēsdispertīvistī
dispertiistī
dispertīverās
dispertierās
dispertīveris
dispertieris
3rd sg.dispertitdispertiēbatdispertietdispertīvit
dispertiit
dispertīverat
dispertierat
dispertīverit
dispertierit
1st pl.dispertīmusdispertiēbāmusdispertiēmusdispertīvimus
dispertiimus
dispertīverāmus
dispertierāmus
dispertīverimus
dispertierimus
2nd pl.dispertītisdispertiēbātisdispertiētisdispertīvistis
dispertiistis
dispertīverātis
dispertierātis
dispertīveritis
dispertieritis
3rd pl.dispertiuntdispertiēbantdispertientdispertīvērunt
dispertīvēre, dispertiērunt, dispertiēre
dispertīverant
dispertierant
dispertīverint
dispertierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dispertiamdispertīremdispertīverim
dispertierim
dispertīvissem
dispertiissem
2nd sg.dispertiāsdispertīrēsdispertīverīs
dispertierīs
dispertīvissēs
dispertiissēs
3rd sg.dispertiatdispertīretdispertīverit
dispertierit
dispertīvisset
dispertiisset
1st pl.dispertiāmusdispertīrēmusdispertīverīmus
dispertierīmus
dispertīvissēmus
dispertiissēmus
2nd pl.dispertiātisdispertīrētisdispertīverītis
dispertierītis
dispertīvissētis
dispertiissētis
3rd pl.dispertiantdispertīrentdispertīverint
dispertierint
dispertīvissent
dispertiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dispertiordispertiēbardispertiar
2nd sg.dispertīris
dispertīre
dispertiēbāris
dispertiēbāre
dispertiēris
dispertiēre
3rd sg.dispertīturdispertiēbāturdispertiētur
1st pl.dispertīmurdispertiēbāmurdispertiēmur
2nd pl.dispertīminīdispertiēbāminīdispertiēminī
3rd pl.dispertiunturdispertiēbanturdispertientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dispertiardispertīrer
2nd sg.dispertiāris
dispertiāre
dispertīrēris
dispertīrēre
3rd sg.dispertiāturdispertīrētur
1st pl.dispertiāmurdispertīrēmur
2nd pl.dispertiāminīdispertīrēminī
3rd pl.dispertianturdispertīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dispertīdispertīre
pres. 2nd pl.dispertītedispertīminī
fut. 2nd sg.dispertītōdispertītor
fut. 3rd sg.dispertītōdispertītor
fut. 2nd pl.dispertītōte—
fut. 3rd pl.dispertiuntōdispertiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedispertīredispertīrī
perfect infinitivedispertīvisse
dispertiisse
dispertītum esse
future infinitivedispertītūrum essedispertītum īrī
present participledispertiēns—
perfect participle—dispertītus
dispertīta, dispertītā, dispertītae, dispertītam, dispertītārum, dispertītās, dispertītī, dispertītōrum, dispertītōs
future participledispertītūrus
dispertītūra, dispertītūrā, dispertītūrae, dispertītūram, dispertītūrārum, dispertītūrās, dispertītūre, dispertītūrī, dispertītūrīs, dispertītūrō, dispertītūrōrum, dispertītūrōs, dispertītūrum
dispertiendus
dispertiundus, dispertienda, dispertiendā, dispertiendae, dispertiendam, dispertiendārum, dispertiendās, dispertiende, dispertiendīs, dispertiendōrum, dispertiendōs
gerunddispertiendī, dispertiendō, dispertiendumsupinedispertītum, dispertītū

dis-pertĭo (in many MSS. also dis-partio, Liv. 3, 10, 9; Nep. Eum. 2), īvi or ii, ītum, 4 (
I. arch. inf. pass.: dispertirier, Plaut. Ps. 1, 5, 26), v. a. partio, to distribute, divide (class.).
I. Lit.: dispertiti viri, dispertiti ordines, Plaut. Am. 1, 1, 65: funditores inter manipulos, Sall. J. 49 fin.: auxiliarios equites tribunis legionum in utrumque latus, id. ib. 46, 7: (conjuratos) municipiis, Cic. Cat. 4, 4, 7: exercitum per oppida, Liv. 29, 1 et saep.: opsonium hic bifariam, Plaut. Aul. 2, 4, 3; cf. id. ib. 2, 5, 5: secundam mensam servis, Nep. Ages. 8, 4: epulas trifariam, in jentacula et prandia, etc., Suet. Vit. 13: pecuniam judicibus, Cic. Clu. 25, 69: dispartiantur patris bona pari ter, Afran. ap. Non. 374, 33: portas et proxuma loca tribunis, to assign as posts to be guarded, Sall. J. 59, 1 et saep.—Pass., with mid. force: Etiam dispertimini? won't you part yet? Plaut. Curc. 1, 3, 33.—
II. Trop. (mostly in Cic.): ea quae ad mortales pertinent, quadrifariam dispertierim, in homines, in loca, in tempora, in res, Varr. ap. Non. 92, 16; cf. Cic. de Or. 1, 42, 190; 3, 29, 114; id. Brut. 44, 162: Romani homines, qui tempora voluptatis laborisque dispertiunt, id. Mur. 35 fin.: cum aliquo dispertitum officium est in aliqua re, id. Fam. 5, 2: Ceres et Libera, a quibus initia vitae atque victus, hominibus et civitatibus data ac dispertita esse dicuntur, Cic. Verr. 2, 5, 72: tot in curas dispertiti eorum animi erant, Liv. 22, 7, 10.— Also deponent form, dis-pertion (-partior), īri: jurisconsulti saepe quod positum est in una cognitione, id in infinita dispertiuntur, Cic. Leg. 2, 19, 47: administrationem inter se, Liv. 3, 10, 9.

Origins

From dis- + partiō.

Quick answers

What does dispertiō mean in Latin?
dispertiō, a verb, means “to divide (up); to distribute; to assign”.
What are the principal parts of dispertiō?
dispertiō, dispertīre, dispertīvī, dispertītum (fourth conjugation).
How do you pronounce dispertiō?
In classical Latin, [dɪsˈpɛr.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈpɛr.t͡si.o].